Άρθρα ενότηταςΚαλλιθέα (πρόσωπα)’
 
Βασίλης Απτόσογλου: Αναμνήσεις 1962-1973, μέρος 2ο

O Βασίλης Απτόσογλου ξεδιπλώνει το δεύτερο μέρος των αναμνήσεών του από την περίοδο 1968-1973 στον ΕΣΠΕΡΟ και από το καινούργιο γήπεδό του στον Λόφο Σικελίας.

[12 Απρ 2021]

Ενότητες: , , , , ,
Σχόλια [1] »

 
Βασίλης Απτόσογλου: Αναμνήσεις 1962-1973, μέρος 1ο

O Βασίλης Απτόσογλου ξεδιπλώνει τις αναμνήσεις του από την περίοδο 1962-1973 στον ΕΣΠΕΡΟ και από τις μέρες στον προσφυγικό συνοικισμό Κουντουριώτη στην Καλλιθέα, στην αυλή της Χαροκοπείου.

[26 Μαρ 2021]

Ενότητες: , , , , ,
Σχόλια [1] »

 
Μπάσκετ ανδρών: Μνήμη Κώστα Μπατή

Την περίοδο 1985-86 το πρωτάθλημα Β’ Εθνικής, της τότε δεύτερης ιεραρχικά κατηγορίας μπάσκετ, διεξήχθη όπως και φέτος σε τέσσερις ομίλους (δύο βορρά και δύο νότου). Η τελική βαθμολογία του 1ου Ομίλου Νότου της Β’ Εθνικής, στον οποίο συμμετείχε ο ΕΣΠΕΡΟΣ, ήταν η εξής:

(περισσότερα…)

[29 Οκτ 2020]

Ενότητες: , ,
Σχόλια [0] »

 
Μπάσκετ ανδρών: Οι χρυσές ομάδες του Περικλέους

ΕΣΠΕΡΟΣ εναντίον ΠΑΠΑΓΟΥ στη Β’ Εθνική και ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ συνδέει τις δύο ομάδες, τις μεγάλες τους στιγμές και όμορφες μπασκετικές ιστορίες. Γράφει ο Νίκος Μπουρλάκης στο basketblog.gr:

Πριν από δύο χρόνια είχα γράψει για την επιστροφή του …Σαντάμ στην ομάδα του ΠΑΠΑΓΟΥ. Κόντευαν 30 χρόνια από τότε που ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ είχε αφήσει πίσω του μια πολύ όμορφη ιστορία που είχε γράψει μαζί με μια υπέροχη παρέα. Άνοδος από την Β’ στην Α2 και μετά στην Α1 και μετά παραμονή. Αλλεπάλληλες άνοδοι κι επιτυχίες για μια ομάδα-θαύμα όπως την αποκαλούσαν τότε.

Για να πάει στους «Στρατηγούς» είχε αποχωρήσει από τον ΕΣΠΕΡΟ. Τη δική του ομάδα. Εκεί μεγάλωσε, εκεί αγωνίστηκε εκεί είχε τις πρώτες του μεγάλες επιτυχίες ως προπονητής. Μαζί ανέβηκαν στην Α2 και στην πρώτη χρονιά της ομάδας εκεί (1987-1988), με ρεκόρ 11-11 ισοβάθμησαν στην 5η θέση με πολύ ισχυρές ομάδες, όπως ο ΠΑΟ ΔΙΟΙΚΗΤΗΡΙΟΥ και ο ΙΩΝΙΚΟΣ ΝΙΚΑΙΑΣ.

Οι βάσεις είχαν μπει. Ο ΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ άφησε τον ΕΣΠΕΡΟ στην Α2, πανέτοιμο για την Α1 όπως κι έγινε με τον Απόστολο Κόντο στο τιμόνι. Πήγε στην Β’ Εθνική κι έκανε το θαύμα του με την ομάδα του ΠΑΠΑΓΟΥ. Τον ΕΣΠΕΡΟ τον βλέπαμε πολύ τότε… Ο Δεμέναγας, ο Τόλιας, ο Γκότσης, ο Νικητόπουλος, ο Μαριάτος, ο Σπανουδάκης, ο μακαρίτης (ακούγεται σαν ψέμα) Μπατής, ο Παπαδάκης, ο Δέδες αλλά και ο …δικός μας από την ΕΣΤΙΑ ΦΙΛΙΑΣ, ο Παύλος Μουζακιώτης ήταν μια σπουδαία ομάδα.

Οι παλιοί θυμούνται ότι ο ΕΣΠΕΡΟΣ τα προηγούμενα χρόνια είχε πουλήσει στον ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ δύο σπουδαία ταλέντα: Τον Λιβέρη Ανδρίτσο, που καταξιώθηκε και τον Δημήτρη Δημακόπουλο. Ένα παιδί που -κατά την ταπεινή μου άποψη- είναι μέσα στα πέντε καλύτερα ταλέντα που έβγαλε ποτέ το ελληνικό μπάσκετ. Το γιατί δεν αγωνίστηκε στο επίπεδο που θα μπορούσε δεν είναι της παρούσης. Εμείς βλέπαμε εκείνη την ομάδα που ήταν «φάμπρικα», συνέχεια έκανε παραγωγή παικτών. Κι αυτή είναι μια άλλη ιστορία, που πιθανότατα θα τη συζητήσουμε κάποια άλλη φορά.

Επιστρέφουμε στο καλοκαίρι του 1988. Ο ΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ αποχωρεί από τον ΕΣΠΕΡΟ κι αναλαμβάνει τον ΠΑΠΑΓΟΥ. Στο τέλος της σεζόν, ο ΕΣΠΕΡΟΣ γιορτάζει την άνοδο στην Α1 και ο ΠΑΠΑΓΟΥ στην Α2. Και στις 20 Δεκεμβρίου του 1989, ανταμώνουν. Στο Κύπελλο…

Ο ΠΑΠΑΓΟΥ προηγείται στο πρωτάθλημα της Α2 και ετοιμάζεται για μια ακόμα υπέρβαση. Την άνοδο στην Α1. Πιο πριν όμως ο ΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ κάνει ένα ακόμα μικρό θαύμα. Αποκλείει (92-83) τον ΕΣΠΕΡΟ, την ομάδα της καρδιάς του, που μάλιστα είχε και πλεονέκτημα καθώς διέθετε ξένο παίκτη (τον Νεμπόισα Μιλόσεβιτς).

Οι «Στρατηγοί» στα ημιτελικά (ηττήθηκαν από τον μεγάλο ΑΡΗ της εποχής), ο ΕΣΠΕΡΟΣ στο πρωτάθλημα. Στο τέλος της σεζόν ο ΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ γιόρτασε μια ακόμα άνοδο με τον ΠΑΠΑΓΟΥ, ο ΕΣΠΕΡΟΣ μετά από μια πολύ αξιοπρεπή σεζόν, δεν τα κατάφερε και υποβιβάστηκε στην Α2.

Όταν ο ΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ επέστρεψε στου ΠΑΠΑΓΟΥ, είχε ιστορική σημασία. Λέγαμε ότι συνέβη αυτό μετά από 27 χρόνια! Τι να πούμε για τον ΕΣΠΕΡΟ… Ο Πέρης επέστρεψε στην Καλλιθέα, στο σπίτι του, στον ΕΣΠΕΡΟ, στην αγάπη του, την ομάδα της ζωής του, μετά από 32 χρόνια!!! Με άλλους στόχους, αλλά με το ίδιο μεράκι.

Τι είναι ο ΕΣΠΕΡΟΣ για τον ΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟ; Η αγάπη του… Αλλά με τις ίδιες αρχές και χωρίς ρομαντισμούς κι ευαισθησίες. Όπως παλιά… Με τον αδερφικό του φίλο και παλαιό παράγοντα του ΕΣΠΕΡΟΥ Νίκο Καράμπελα, έχουν να θυμηθούν πολλά! Από τις εποχές που ο ΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ …έβαζε τον Καράμπελα να τρέχει να βρει στις 5 το πρωί γάλατα στους παίκτες για την προπόνηση! Μέχρι τότε που ο Καράμπελας ήταν ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ από το Δ.Σ. που είχε εισηγηθεί την απόλυση του ΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ, θεωρώντας ότι είχε προσπεράσει μια άτυπη συμφωνία που υπήρχε με τη διοίκηση.

Και ξέρετε τι λένε ακόμα; Τριανταπέντε χρόνια (περίπου) μετά; «Φυσικά κι έπρεπε να εισηγηθώ την απόλυσή του γιατί ήταν το σωστό» λέει ο Καράμπελας. «Εκεί κατάλαβα ότι έχω ένα φίλο ζωής γιατί δε μου χαρίστηκε λόγω της φιλίας μας. Τέτοιοι άνθρωποι μ’ αρέσουν» λέει ο ΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ακόμα και τώρα μαζί θα τους βρείτε, να είστε σίγουροι… Στον ΕΣΠΕΡΟ πλέον. Στην αγάπη τους.

[22 Οκτ 2020]

Ενότητες: ,
Σχόλια [0] »

 
Τάκης Κουρτίδης: ένας μύθος

24 Ιουνίου 1956, Λεωφόρος Αλεξάνδρας.

Τελικός Κυπέλλου Ελλάδος: ΑΕΚ-ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ 2-1.

Σκόρερς: 22’ Χανιώτης, 67’ Κανάκης – 26’ Δαρίβας.

ΑΕΚ: Σεραφείδης, Παραγιός, Καρακατσάνης, Τσαγγάρης, Ζωγράφος, Πούλης, Εμμανουηλίδης, Κανάκης, Χανιώτης, Σταματιάδης, Κουρτίδης.

O TAKHΣ ΚΟΥΡΤΙΔΗΣ πέμπτος από αριστερά στην απονομή.

Είναι κάποιοι άνθρωποι που δεν περιμένουν τον χρόνο να δημιουργήσει τον μύθο τους. Έχουν το χάρισμα να είναι μύθοι από γεννησιμιού τους. Ένας τέτοιος εκ γενετής μύθος είναι ο Τάκης Κουρτίδης.

Ο θείος Τάκης ή σκέτα Τάκης, όπως των προσφωνούμε, έχει μία σύζυγο, δύο κόρες, τέσσερις αδελφές, έναν αδελφό, δέκα ανίψια, έναν εγγονό και κάμποσα εγγόνια των αδελφών του.

Για όλους μας είναι ένας μύθος. Όταν λες Τάκης, έρχονται αυθόρμητα στο μυαλό αμέτρητες ηρωικές ιστορίες, που είτε αφορούν τον προσωπικό μας χρόνο, καθώς με κάποιο μαγικό τρόπο ήταν πάντα παρών και στα καλά και στα άσχημα, είτε αφορούν τον ευρύτερο χρόνο και έχουν μεταφερθεί από στόμα σε στόμα. Για την εποχή, που παιδάκι την περίοδο της ιταλικής κατοχής έκανε τον λούστρο στους Ιταλούς, που τον συμπάθησαν και του έδιναν τρόφιμα για την οικογένειά του. Για την εποχή που ήταν ποδοσφαιριστής του Εσπέρου και τον διεκδικούσαν η ΑΕΚ και ο Εθνικός και τελικά τον πήρε η ΑΕΚ. Για τις ηρωικές λεπτομερείς περιγραφές ποδοσφαιρικών αγώνων. Για τη διαρκή παρουσία του στα σημαντικά και τα ασήμαντα γεγονότα της ζωής μας. Ιδιαίτερα τα αγόρια της οικογένειας, που είχαν αμεσότερη σχέση μαζί του, έχουν να αφηγηθούν άπειρες προσωπικές και μυθικές ιστορίες συνυφασμένες με τον Τάκη.

Όμως κι εγώ, αν κι έχω πολλές ιστορίες να διηγηθώ που με αφορούν άμεσα, παραταύτα θα επικεντρωθώ σε μια, από τις ευτυχέστερες της ζωής μου, που αυθόρμητα ήρθε στο μυαλό μου χθες οδηγώντας στην παραλιακή, συνειδητοποιώντας ότι σηματοδοτεί την απαρχή της μυθοποίησής του στο μυαλό μου.

Την δεκαετία του ’60 ο Τάκης ήταν ένας από τους ελάχιστους, πιθανόν ο μοναδικός, του περιβάλλοντός μας που οδηγούσε αυτοκίνητο. Νομίζω ότι ήταν ένα Ford Taunus. Τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού φόρτωνε σε αυτό τις αδελφές και τα ανίψια του και μας πήγαινε στη θάλασσα για μπάνιο. Η εικόνα παρέπεμπε σε ταινία του ιταλικού νεορεαλισμού, με το υπερφορτωμένο αυτοκίνητο, τις αδελφές με τα χρωματιστά φορέματα και τα μαντίλια, τα παιδιά με τα κοντά παντελονάκια, τα φουστανάκια και τα καπέλα, τα καλάθια με τα φρούτα και τα σάντουιτς, με γέλια και τραγούδια. Οδηγούσε στην παραλιακή και όταν φτάναμε στο Καβούρι, έστριβε δεξιά και καθώς πλησιάζαμε το εκκλησάκι του Αη Γιώργη, έβγαζε τον κορμό του σώματός του έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου και οδηγώντας όρθιος άπλωνε το χέρι, έπιανε το σχοινί της καμπάνας της εκκλησίας και τη χτυπούσε δυνατά, με τον ήχο να απλώνεται μέσα στο πευκοδάσος. Αυτή η μαγική σκηνή επαναλαμβανόταν κάθε φορά που πηγαίναμε στο Καβούρι, δημιουργώντας την αγωνιώδη προσμονή αν θα τολμήσει το εγχείρημα και αν θα τα καταφέρει. Πάντα το επιχειρούσε και πάντα τα κατάφερνε. Αυτή η πρωταρχική ιστορία εγκατέστησε τον Τάκη ως μύθο στο μυαλό μου.

Από τότε ακολούθησαν και άλλες ιστορίες εξ ίσου μυθικές.

Το αγωνιώδες ερώτημα που αναδύθηκε στιγμιαία στο μυαλό μου είναι σε τι τρέπεται ένας μύθος όταν πεθαίνει; Η απάντηση ήρθε άμεσα και καταλυτικά: τον μύθο δεν τον αγγίζει ο θάνατος, ο μύθος είναι εσαεί παρών.

Για τον αγαπημένο μου θείο Τάκη

Πολύνα Παραδεισοπούλου

[24 Ιούν 2019]

Ενότητες: , ,
Σχόλια [0] »

 
“Έφυγε” ο ΤΑΚΗΣ ΚΟΥΡΤΙΔΗΣ

Έφυγε χτες σε ηλικία 86 ετών ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής ΤΑΚΗΣ ΚΟΥΡΤΙΔΗΣ.

Ο ΤΑΚΗΣ, που γεννήθηκε το 1933, ξεκίνησε το 1950 στην πρώτη ομάδα του ΕΣΠΕΡΟΥ σε ηλικία 17 ετών και αγωνίστηκε σε αυτήν μέχρι το 1954, πανηγυρίζοντας την κατάκτηση του πρωταθλήματος Β’ κατηγορίας το 1952 και τον προβιβασμό στην Α’ κατηγορία το 1954.

Στη συνέχεια έπαιξε στην ΑΕΚ, με την οποία πήρε το Κύπελλο Ελλάδος το 1956 αγωνιζόμενος στον νικηφόρο τελικό με τον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ. Έπαιξε επίσης στον ΠΑΝΑΙΓΙΑΛΕΙΟ της Α’ Εθνικής.

Ο ΤΑΚΗΣ ΚΟΥΡΤΙΔΗΣ έκλεισε την καριέρα του, στον ΕΣΠΕΡΟ πάλι, την περίοδο 1965-66, δηλαδή την τελευταία χρονιά του ποδοσφαιρικού ΕΣΠΕΡΟΥ, πριν από τη συγχώνευση του 1966 και την ίδρυση του ΓΣ ΚΑΛΛΙΘΕΑ.

Ο ΤΑΚΗΣ τιμήθηκε πρόσφατα από τη Διοίκηση του ΕΣΠΕΡΟΥ στις 3 Φεβρουαρίου 2019 (φωτογραφία).

Θα αποχαιρετίσουμε τον ΤΑΚΗ τη Δευτέρα 24 Ιουνίου από το Νεκροταφείο Καλλιθέας στις 4 το απόγευμα.

Οι Εσπεριώτες εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια του ΤΑΚΗ ΚΟΥΡΤΙΔΗ.

[21 Ιούν 2019]

Ενότητες: , ,
Σχόλια [0] »

 
Ο ΕΣΠΕΡΟΣ τίμησε τον ΠΡΟΚΟΠΗ ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΙΔΗ στη γιορτή της πίτας

Την Κυριακή 3 Φεβρουαρίου ο ΕΣΠΕΡΟΣ έκοψε την πρωτοχρονιάτικη πίτα του στο κλειστό γυμναστήριο παρουσία πολλών αθλητών, γονέων, παλαιμάχων και μελών του συλλόγου. Όπως κάθε χρόνο, τιμήθηκαν παλαιοί αθλητές που διακρίθηκαν με τη φανέλλα του ΕΣΠΕΡΟΥ.

Από τη Διοίκηση του ΕΣΠΕΡΟΥ τιμήθηκε φέτος και ο παλαίμαχος της ανδρικής ομάδας βόλλεϋ ΠΡΟΚΟΠΗΣ (ΠΑΚΗΣ) ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, για την ενεργό συμμετοχή του στην κατάκτηση του πρωταθλήματος Α’ κατηγορίας Κέντρου περιόδου 1970-71 και τον προβιβασμό της ομάδας βόλλεϋ ανδρών του ΕΣΠΕΡΟΥ στην Α’ Εθνική κατηγορία.

Στην πάνω φωτογραφία η απονομή τιμητική πλακέττας στον ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΙΔΗ και στην κάτω η ομάδα βόλλεϋ ανδρών του ΕΣΠΕΡΟΥ την περίοδο 1971-72 στην Α’ Εθνική Κατηγορία.

1971—1972: Η ομάδα βόλλεϋ του ΕΣΠΕΡΟΥ στην Α’ Εθνική Κατηγορία.
Από αριστερά: Μεϊντάνης, Δ. Σαμόλης, Λάϊος, Παπαθανασόπουλος, ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, Παπαρούνας

[13 Φεβ 2019]

Ενότητες: , ,
Σχόλια [0] »

 
Ο ΕΣΠΕΡΟΣ τίμησε τον ΤΑΚΗ ΚΟΥΡΤΙΔΗ στη γιορτή της πίτας

Την Κυριακή 3 Φεβρουαρίου ο ΕΣΠΕΡΟΣ έκοψε την πρωτοχρονιάτικη πίτα του στο κλειστό γυμναστήριο παρουσία πολλών αθλητών, γονέων, παλαιμάχων και μελών του συλλόγου. Βραβεύτηκαν τα αθλητικά τμήματα του ΕΣΠΕΡΟΥ που διακρίθηκαν στα πρωταθλήματά τους την προηγούμενη χρονιά. Βραβεύτηκαν επίσης οι αθλήτριες και αθλητές που διακρίθηκαν στις σχολικές τους επιδόσεις. Τιμήθηκαν οι οικονομικοί αιμοδότες του συλλόγου, ενώ, όπως κάθε χρόνο, τιμήθηκαν παλαιοί αθλητές που διακρίθηκαν με τη φανέλλα του ΕΣΠΕΡΟΥ.

Τιμήθηκαν δύο κορυφαίοι Εσπεριώτες της καλαθοσφαίρισης που έφυγαν το 2018: ο ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ και ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΣ, η προσφορά των οποίων στον σύλλογο και στο μπάσκετ έχει παρουσιαστεί αναλυτικά στο esperos.com.

Από τη Διοίκηση του ΕΣΠΕΡΟΥ τιμήθηκε και ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής ΤΑΚΗΣ ΚΟΥΡΤΙΔΗΣ, που ξεκίνησε το 1950 στην πρώτη ομάδα του ΕΣΠΕΡΟΥ σε ηλικία 17 ετών και αγωνίστηκε σε αυτήν μέχρι το 1954, πανηγυρίζοντας την κατάκτηση του πρωταθλήματος Β’ κατηγορίας το 1952 και τον προβιβασμό στην Α’ κατηγορία το 1954. Στη συνέχεια έπαιξε στην ΑΕΚ, με την οποία πήρε το Κύπελλο Ελλάδος το 1956 αγωνιζόμενος στον νικηφόρο τελικό με τον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ. Έπαιξε επίσης στον Παναιγιάλειο της Α’ Εθνικής. Ο ΤΑΚΗΣ ΚΟΥΡΤΙΔΗΣ έκλεισε την καριέρα του, στον ΕΣΠΕΡΟ πάλι, την περίοδο 1965-66, δηλαδή την τελευταία χρονιά του ποδοσφαιρικού ΕΣΠΕΡΟΥ, πριν από τη συγχώνευση του 1966 και την ίδρυση του ΓΣ ΚΑΛΛΙΘΕΑ.

Η βουλευτής κυρία Άννα Καραμανλή απονέμει στον ΤΑΚΗ ΚΟΥΡΤΙΔΗ
την πλακέτα τιμητικής διάκρισης της διοίκησης του ΕΣΠΕΡΟΥ

“Αθλητική Ηχώ”, 29 Απριλίου 1952: Ο πρωταθλητής Α2′ Αθηνών ΕΣΠΕΡΟΣ.
Πάνω, τέταρτος από αριστερά, ο 19χρονος τότε ΤΑΚΗΣ ΚΟΥΡΤΙΔΗΣ.

23 Μαΐου 1954: Ο ΕΣΠΕΡΟΣ προβιβάζεται και πάλι στην Α’ κατηγορία Αθηνών.
Πάνω, πέμπτος από αριστερά, ο ΤΑΚΗΣ ΚΟΥΡΤΙΔΗΣ.

“Αθλητική Ηχώ”, 31 Μαΐου 1955: Φωτογραφία του ΕΣΠΕΡΟΥ της προηγούμενης χρονιάς
με πέμπτο από αριστερά τον ΤΑΚΗ ΚΟΥΡΤΙΔΗ.

[6 Φεβ 2019]

Ενότητες: , ,
Σχόλια [0] »

 
Μπάσκετ ανδρών: "Έφυγε" ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΣ

Τη Δευτέρα το απόγευμα στο Ωνάσειο έπαψε να χτυπά η καρδιά του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΑΓΟΥ. Ο ΓΙΑΝΝΗΣ, που έφυγε από κοντά μας σε ηλικία 66 ετών, υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες μορφές της αθλητικής ιστορίας του ΕΣΠΕΡΟΥ. Έπαιξε μπάσκετ στον σύλλογο επί 15 χρόνια, από το 1966 μέχρι το 1981 και στην 75χρονη ιστορία του ΕΣΠΕΡΟΥ, από την άποψη της διάρκειας, ακολουθεί μόνο τον συνομήλικο και συμπαίκτη του Μενέλαο Μπακίρογλου (19 χρόνια, 1966-1985).

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΣ συμμετείχε σε τρεις προβιβασμούς του ΕΣΠΕΡΟΥ στην Α’ Εθνική (1972, 1978, 1980), ενώ ξεκίνησε την καριέρα του στην ομάδα που αναδείχθηκε Πρωταθλήτρια Παίδων Κέντρου 1966-67. Την τριετία 1968-71 ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΣ έπαιξε και βόλλεϋ στον ΕΣΠΕΡΟ, συμβάλλοντας στον προβιβασμό του στην Α’ Εθνική την περίοδο 1970-71.

Οι δυο γιοι του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΑΓΟΥ έπαιξαν επίσης μπάσκετ στον ΕΣΠΕΡΟ.

Το esperos.cοm εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια στην οικογένεια του αλησμόνητου ΓΙΑΝΝΗ, που θα ζει πάντοτε στις καρδιές μας.

Θα αποχαιρετίσουμε τον ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΑΓΟ την Τετάρτη 31 Οκτωβρίου στη μία το μεσημέρι στο κοιμητήριο του Πανόρμου Φωκίδας, λίγο πριν από την Ερατεινή, ερχόμενοι από Δελφούς-Ιτέα.

Οι Πρωταθλητές Παίδων Κέντρου 1966-67 με τον ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΑΓΟ πάνω, πρώτο από αριστερά

Οι νικητές του Τουρνουά Ασλανίδη 1969 με τον ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΑΓΟ δεύτερο από δεξιά

5 Μαϊου 1972: Άνοδος για 1η φορά στην Α’ Εθνική.
Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΣ κάτω, στο κέντρο της φωτογραφίας

Η Πρωταθλήτρια Α’ Κατηγορίας Κέντρου 1974—1975
με τον ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΑΓΟ πάνω, στο κέντρο

1975 – 1976: Ο ΕΣΠΕΡΟΣ 2ος στη Β’ Εθνική (Νότος)
με τον ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΑΓΟ πάνω, τρίτο από δεξιά

Πρωταθλητής Β’ Εθνικής (Νότος) 1977—1978: Άνοδος στην Α’ Εθνική για 2η φορά.
Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΣ πάνω, δεύτερος από δεξιά

1978—1979: Στην Α’ Εθνική για 2η φορά.
Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΣ πάνω, στο κέντρο

Πρωταθλητής Β’ Εθνικής (Νότος) 1979—1980: Άνοδος στην Α’ Εθνική για 3η φορά
Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΣ πάνω, στο κέντρο

1980—1981: Στην Α’ Εθνική για 3η φορά
Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΣ πάνω, δεύτερος από αριστερά

Δεκέμβριος 2001: Συνάντηση Γενεών ΕΣΠΕΡΟΥ: Παλαίμαχοι Μπάσκετ.
Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΣ όρθιος, στο κέντρο της φωτογραφίας

[30 Οκτ 2018]

Ενότητες: , ,
Σχόλια [0] »

 
Ποδόσφαιρο: Μνήμη Κώστα Βασιλάκη

Στη μνήμη του ΚΩΣΤΑ ΒΑΣΙΛΑΚΗ, τον οποίο θα αποχαιρετήσουμε την Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου στις 5 το απόγευμα από το Νεκροταφείο Παπάγου, αναδημοσιεύουμε το παρακάτω άρθρο, το οποίο, με τίτλο «Ο δικηγόρος», είχε πρωτοδημοσιευτεί στο esperos.com στις 25 Οκτωβρίου 2007.

Στο γήπεδο Καραϊσκάκη τον Σεπτέμβριο του 2004
(Ολυμπιακός – Καλλιθέα 2–1)

Αρχές Σεπτεμβρίου 2002. Τρίτο παιχνίδι της «Καλλιθέας» στην Α’ Εθνική. Μεσοβδόμαδα ο δικηγόρος τρελαίνεται:
 
– Πάμε Τούμπα.
– Τι να κάνουμε ρε στην Τούμπα;
– Πάμε, έχω προαίσθημα.
 
Σπάνια ο δικηγόρος έχει καλό προαίσθημα. Συνήθως έχει κακό. Επειδή όμως αυτό το κακό του προαίσθημα μας έχει στερήσει ωραίες εκδρομές και ανεπανάληπτα διπλά, τον ακούω τώρα με επιφύλαξη.

Ο δικηγόρος είναι παράξενη ιστορία. Από πιτσιρικάς κατοικούσε στην Καλλιθέα, αλλά γυμνάσιο δεν πήγε μαζί μας. Πήγαινε στην Ευαγγελική Νέας Σμύρνης. Τότε, τη δεκαετία του 1960, σε ολόκληρη την Καλλιθέα υπήρχε ένα εξατάξιο Γυμνάσιο Αρρένων, που συστεγαζόταν με το 6ο Δημοτικό Σχολείο. Ηρακλέους και Ατθίδων. Στο Γυμνάσιο αυτό πηγαίναμε όλα τα παιδιά της πόλης, από τα Παλαιά Σφαγεία μέχρι τις Τζιτζιφιές. Έρχονταν και παιδιά από γειτονικές περιοχές: Κουκάκι, Άνω Πετράλωνα, Ταύρο.

Το Γυμνάσιο Αρρένων Καλλιθέας, εκείνη τουλάχιστον την εποχή, ήταν πραγματικό θηριοτροφείο. Αρκετοί λοιπόν γονείς προτιμούσαν να γράψουν τα παιδιά τους με πλαστές διευθύνσεις κατοικίας σε γειτονικά δημόσια γυμνάσια, όπως η Ευαγγελική Σχολή Νέας Σμύρνης ή το 1ο Γυμνάσιο Αθηνών (Πλάκας). Μας την είχαν σπάσει:
 
– Σε ποιό Γυμνάσιο γράψατε τον Γιαννάκη;
– Στην Ευαγγελική Σχολή Νέας Σμύρνης. Εσείς τον Κωστάκη;
– Στο Πρότυπο της Πλάκας.
 
Δώσαμε λοιπόν κι εμείς στο Γυμνάσιο Αρρένων Καλλιθέας χιουμοριστικούς τίτλους τιμής, όπως «Πρωτότυπο Γυμνάσιο Καλλιθέας», «Kallithea College» κλπ.

Ξαναγυρίζοντας στον δικηγόρο, επειδή αυτός πήγαινε γυμνάσιο στη Νέα Σμύρνη, στην Ευαγγελική, στα πρώτα γυμνασιακά χρόνια δεν είχαμε παρτίδες. Καλά-καλά δεν τον ξέραμε. Εμείς του «Kallithea College» εκείνης της εποχής δυο αγάπες είχαμε: Την «Καλλιθέα», που έγινε μετά τη συγχώνευση του 1966 η ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης μας και τον «Έσπερο», του οποίου όλοι σχεδόν οι μαθητές του Γυμνασίου Καλλιθέας εκείνης της περιόδου υπήρξαμε αθλητές ή οπαδοί.

Γύρω στο 1969 ο μετέπειτα δικηγόρος έγινε ευρύτερα γνωστός στις εξέδρες των γηπέδων, στα οποία αγωνιζόταν η «Καλλιθέα» τα πρώτα χρόνια της ιστορίας της στην Α’ κατηγορία ΕΠΣΑ. Οι λόγοι ήσαν δύο:

Στην αρχή ήταν η ουρανομήκης ιαχή «έμπαινε Πράττι», κάθε φορά που ο Γιάννης Μάρκου, το αριστερό εξτρέμ – κατοστάρης της Καλλιθέας, ξεκινούσε τις κούρσες του πάνω στη γραμμή του πλαγίου άουτ, μοιάζοντας με το κορυφαίο αριστερό εξτρέμ της εποχής, τον Πράττι της Μίλαν.

Δεύτερος λόγος υπήρξε το απόλυτο θράσος του τότε μαθητή γυμνασίου και αργότερα δικηγόρου να υποδείξει το 1969 οκτώ ποδοσφαιριστές της Καλλιθέας για την ενδεκάδα της Εθνικής Ελλάδος.
 
Στην εβδομαδιαία τότε αθλητική εφημερίδα «Ομάδα» του συγκροτήματος Λαμπράκη, που κυκλοφορούσε κάθε Τρίτη, υπήρχε στήλη με τίτλο «Οι αναγνώστες προτείνουν τη σύνθεση της Εθνικής Ελλάδος». Κάθε βδομάδα πεντέξι αναγνώστες έστελναν τις προτάσεις τους. Άλλος ήθελε σέντερ-μπακ τον Ζαντέρογλου του Ολυμπιακού, άλλος τον Μπαλόπουλο της ΑΕΚ. Άλλος πρότεινε δεξί εξτρέμ τον Παρίδη του ΠΑΟΚ, άλλος τον Χατζηιωάννογλου του Εθνικού. Ουσιαστικά οι αναγνώστες πρότειναν έντεκα, διαλέγοντας ανάμεσα στους εικοσιπέντε-τριάντα κορυφαίους έλληνες ποδοσφαιριστές της εποχής.

Αγοράζοντας την «Ομάδα» μια Τρίτη, πέσανε τα μαλλιά μας: «Ο αναγνώστης μας τάδε (ο μετέπειτα δικηγόρος) προτείνει την παρακάτω ενδεκάδα για την Εθνική Ελλάδος: Κυριαζής (Καλλιθέας), Νούσης (Καλλιθέας), Ντούλας (Καλλιθέας), Παυλάτος (Καλλιθέας). Κερκύρας (Καλλιθέας), Δομάζος (ΠΑΟ), Κούδας (ΠΑΟΚ), Αρίστου (Καλλιθέας), Δορκοφίκης (Καλλιθέας), Σιδέρης (Ολυμπιακού), Μάρκου (Καλλιθέας)».

Ο μετέπειτα δικηγόρος την πλάκα του μάλλον έκανε. Βέβαια η πλάκα είναι, ότι η πλάκα του δικηγόρου δεν ήταν και εντελώς πλάκα, ιδιαίτερα για όσους έζησαν τις μαγικές ποδοσφαιρικές στιγμές που πρόσφερε η «Καλλιθέα» την τριετία 1969-1971. Πιο πρόσφατα (2002-2005) ο δικηγόρος είχε και πάλι αντίστοιχες απόψεις:
 
– Ρε σεις, είναι δυνατόν να μην παίζει ο Γκέκας της Καλλιθέας στην Εθνική Ελλάδας;
 
Το ερώτημα αυτό θεωρείται σήμερα απολύτως εύλογο. Τότε όμως, πριν δυο-τρία χρόνια, πολλοί χαμογελούσαν…

Από τότε λοιπόν, από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, ο μαθητής γυμνασίου και αργότερα δικηγόρος απέκτησε έντονη συναισθηματική σχέση με την «Καλλιθέα», σχέση την οποία ποτέ δεν αφήνει να ρουτινιάσει και να φθαρεί.
 
Όποτε «τρελαίνεται» με τον πρόεδρο, τον προπονητή, τους ποδοσφαιριστές ή τη διαιτησία, ο δικηγόρος «διακόπτει» τη σχέση για δυο-τρεις μήνες και επανέρχεται δριμύτερος. Πάντοτε επανέρχεται.
 
Προανάκρουσμα της επικείμενης προσωρινής διακοπής της σχέσης του δικηγόρου με την «Καλλιθέα» είναι η αποστολή αλλεπαλλήλων επιστολών προς δημoσίευση, στην ίδια πάντα αθλητική εφημερίδα. Το αντικείμενο των επιστολών επαναλαμβάνεται μονοτόνως: «Η Καλλιθέα δεν πάει καλά. Γιατί δεν πάει καλά η Καλλιθέα;» Το περιεχόμενό τους όμως ανταποκρίνεται στα προβλήματα της εκάστοτε συγκυρίας.

Σουξέ του δικηγόρου είναι οι αγώνες της «Καλλιθέας» στην επαρχία. Συχνά πηγαίνουμε μαζί, η γνωστή τριάδα ή τετράδα. Κάποιες φορές πήγαμε οι δυό μας. Υπάρχουν όμως και φορές, που ξεκινάει και πηγαίνει μόνος του, χωρίς να πει τίποτε σε κανένα.

Ένα φθινοπωρινό Σαββατόβραδο του 2000 γλεντούσαμε με παρέα. Τον έφερα μέχρι το σπίτι του στο Ψυχικό στις τρεις τη νύχτα και πήγα για ύπνο. Την άλλη μέρα η «Καλλιθέα» έπαιζε στις Σέρρες. Καθένας έχει τα χούγια του. Εγώ, όταν δεν πηγαίνω στο γήπεδο, ποτέ δεν ανοίγω ραδιόφωνο πριν το 80’. Έτσι κι εκείνη την Κυριακή, τότε το άνοιξα, στο ογδονταφεύγα. Ο εκφωνητής λέει «συνδεόμαστε με τις Σέρρες, όπου σημειώθηκε τέρμα» κι ακούω ότι ισοφαρίσαμε 1-1. Παίρνω τον δικηγόρο τηλέφωνο στο κινητό, μπας και κοιμάται ακόμα ύστερα από το χτεσινό ξενύχτι και δεν πήρε χαμπάρι ότι τσιμπήσαμε το βαθμουλάκι.
 
– Δικηγόρε, ισοφαρίσαμε.
– Το βλέπω. Μέσα είμαι.
– Πού είσαι ρε;
– Στις Σέρρες.
– Πότε ξεκίνησες να πας;
– Στις τρεις τη νύχτα. Όταν με άφησες σπίτι.

Μια άλλη φορά τον παίρνω τηλέφωνο Κυριακή πρωί:
 
– Δικηγόρε, το μεσημέρι έλα σπίτι να φάμε και φέρε μου και την τάδε εφημερίδα, γιατί δεν τη βρήκα στα περίπτερα.
– Θα στη φερω αύριο. Τώρα δεν μπορώ.
– Πού είσαι;
– Πάνω στη βέσπα. Βγήκα από το πλοίο στο Ηράκλειο και πηγαίνω Άγιο Νικόλαο.
 
Η «Καλλιθέα» έπαιζε στον Άγιο Νικόλαο Λασηθίου!

Όταν λοιπόν ο δικηγόρος, που πήγε-ήρθε μόνος του στις Σέρρες, που πήγε-ήρθε μόνος του στο Λασήθι, σου λέει «θέλω Τούμπα», εσύ τι του λες;
 
– Πάμε.
– Ναι, αλλά θέλω εκδρομή.
– Δηλαδή;
– Χαλκιδική από Παρασκευή. Δεν έχω πάει ποτέ.

Ο μεγάλος μου γιος σπούδαζε τότε στη Θεσσαλονίκη. Η γυναίκα μου είχε ανέβει κι αυτή για δουλειές.
 
– Θα πάρουμε και τη γυναίκα στη Χαλκιδική;
– Βέβαια. Γιατί όχι;

Ξεκινάμε Παρασκευή στις επτά το πρωί. Η μέρα του παιχνιδιού έχει αλλάξει. Παίζουμε Σάββατο απόγευμα. Κατά τις δώδεκα το μεσημέρι φτάνουμε στη Θεσσαλονίκη. Παίρνουμε τη γυναίκα από το σπίτι του γιου και πηγαίνουμε Χαλκιδική. Αράζουμε στο Παλιούρι. Εκείνη κολυμπάει κι εμείς τραβάμε σφηνάκια. Κοιμόμαστε στην Καλλιθέα (πού αλλού;). Το Σάββατο, πρωινό μπάνιο και πίσω προς τη Θεσσαλονίκη. Στη διασταύρωση των Ταγαράδων στρίβω αριστερά και κατεβαίνω Περαία, Αγιατριάδα, Μπαξετσιφλίκι. Η γυναίκα μπερδεύεται:
 
– Πού πας από εδώ; Η Θεσσαλονίκη είναι από την άλλη μεριά.
– Το ξέρω. Αλλά χωρίς καλό φαγητό ο δικηγόρος δεν μπορεί να αποδώσει. Πώς θα πάρει αποτέλεσμα;

Φτάνουμε στην ιχθυόσκαλα της Μηχανιώνας. Ψαροφαγία. Η γυναίκα κάνει και τα ψώνια της εβδομάδας. Τα συσκευάζουν με πάγο σε κουτιά από φελιζόλ. Γυρνάμε Θεσσαλονίκη. Αφήνουμε αυτήν και το αυτοκίνητο στο ΙΚΕΑ, να κοιτάξει για κάτι μικροέπιπλα για το διαμέρισμα του γιου, δίνουμε ραντεβού στις εννιά το βράδι στο σπίτι και παίρνουμε το λεωφορείο για Τούμπα.

16 Μαϊου 2010: ΚΑΛΛΙΘΕΑ – ΒΥΖΑΣ 3-1. Άμεση επάνοδος στη Β’ Εθνική.

Ο σταθμάρχης του ΙΚΕΑ μας είχε δώσει οδηγίες. Κάπου στην 25ης Μαρτίου θα χρειαζόταν ν’ αλλάξουμε λεωφορείο. Ή δεν καταλάβαμε καλά ή δεν μας τα ’χε πει καλά. Μέχρι να βρούμε τη στάση για Τούμπα, περπατήσαμε τρία-τέσσερα τετράγωνα. Ο δικηγόρος αρχίζει τα μπινελίκια. «Γούρι», σκέφτομαι. Μπαίνουμε στο δεύτερο λεωφορείο. Ο δικηγόρος είναι σε υπερδιέγερση. Βρίζει που δεν πήραμε ταξί και τον σέρνω μεσημεριάτικα στα λεωφορεία. «Δεν μου λες», του λέω, «μια και θα’ μαστε μόνο οι δυο μας στο γήπεδο απ’ όλη την Καλλιθέα, δεν παίρνεις τηλέφωνο να βρούμε καμιά πρόσκληση;». Παίρνει τηλέφωνο. «Είπανε να πάμε στη θύρα 1 και να δώσουμε τα ονόματα τάδε και τάδε».

Άμαθος από Τούμπα και θεσσαλονικιώτικα λεωφορεία κατεβάζω τον δικηγόρο στην προηγούμενη από το γήπεδο στάση. Ξαναρχίζει τα μπινελίκια. «Γούρι», σκέφτομαι πάλι. Φτάνουμε στη θύρα 1, παίρνουμε τις προσκλήσεις και μπαίνουμε στο γήπεδο. Παραπέντε. Οι προσκλήσεις γράφουν αριθμό θέσης αλλά εκεί, στων επισήμων και διαρκείας, η εξέδρα είναι ψιλοάδεια. Διαλέγουμε στην τύχη δυο καθίσματα και καθόμαστε.

Οι ομάδες βγαίνουν στο γήπεδο και χαιρετάνε τους φιλάθλους. Πρώτη η Καλλιθέα. «Ου ου ου ου ου ου ου» απαντάνε οι Παοκτσήδες. Ο δικηγόρος θέλει να φάει τις κάλτσες του. Απ’ τη μια δεν χειροκροτάμε, σφηνωμένοι στον πυρήνα του «εχθρού» κι απ’ την άλλη δεν καταλαβαίνουμε το μακρόσυρτο «ου ου». Πρώτη μας χρονιά στην Α’ Εθνική, πρώτο μας παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ (για την ακρίβεια δεύτερο, είχαμε παίξει και κύπελλο το 1970 στου Καραϊσκάκη). Γιατί λοιπόν «ου ου»;

Τρίτο λεπτό. Κακή συνεννόηση σέντερ-μπακ και τερματοφύλακα. Ο Φάνης γράφει το 0-1. Κοιταζόμαστε με τον δικηγόρο. Λες; Στο μεταξύ οι Παοκτσήδες με τα διαρκείας συνεχίζουν να έρχονται. Σε κάποιων τις θέσεις καθόμαστε εμείς. Μας κοιτάνε. Δεν μας ξέρουν. Δεν μιλάμε. Άδεια καθίσματα υπάρχουν. Κάθονται δίπλα μας. Λίγο πριν το τέλος του ημιχρόνου ο διαιτητής δίνει ένα πέναλτι-μαϊμού και ο ΠΑΟΚ ισοφαρίζει. Η ένταση γύρω μας εκτονώνεται.

Ξεκινάει το δεύτερο ημίχρονο. Ο ΠΑΟΚ δεν παίζει καλά. Ο δικηγόρος ζεσταίνεται. Βγάζει το μπουφάν του και το ακουμπάει στο άδειο κάθισμα δίπλα του. Γύρω στο 60’ ο Τάτσης πιάνει μια βολίδα από σαράντα μέτρα και στέλνει τη μπάλα στο γάμμα. 1-2!

Ένας Παοκτσής, προληπτικός όσο κι εμείς, ορμάει στο μπουφάν του δικηγόρου.
 
– Αυτή η θέση είναι δική μου, του λέει.
 
Κάθεται και του δίνει το μπουφάν αγκαλιά.
 
Φτάνουμε στο 80’. Στο 85’. Στο 87’. Το 1-2 παραμένει. Οι Παοκτσήδες κοιτάνε μια το γήπεδο και μια εμάς. Περιμένουν μια μαλακία, ένα χαμόγελό μας, ένα σχόλιο.
 
Ο δικηγόρος εκτός έδρας είναι σφίγγα, τον έχω καρατσεκάρει. Εμένα φοβάμαι, μην ανοίξω κουβέντα και γίνει μπάχαλο.

Σηκώνομαι. Κατεβαίνω τα σκαλοπάτια. Βγαίνω από το γήπεδο. Από τη θύρα 1. Στο 87’. Ακούω κάτι σαν οχλαγωγία, αλλά δεν μοιάζει με γκολ ισοφάρισης. Περνάνε άλλα δυο λεπτά. Ακούω «γκολ», αλλά ψόφια. Τι γκολ είναι αυτό στο 90’ που δεν πανηγυρίζεται; Με τρώει ο κώλος μου να ξαναμπώ στο γήπεδο, αλλά φοβάμαι μη χαλάσω τα γούρια.
 
Οι Παοκτσήδες αρχίζουν να κατεβαίνουν τα σκαλιά. Δεν έχουν φάτσες νικητών. Δεν έχουν καν τις φάτσες ανθρώπων, που ισοφάρισαν στο 90’. Φως-φανάρι, έχουν χάσει. Ποιόν να ρωτήσω; Θυμάμαι ότι πριν μερικά χρόνια, που είχαν χάσει πάλι, είχε ρωτήσει ένας περαστικός «Παιδιά, πόσο ήρθε ο ΠΑΟΚ;» Θεός σχωρέστον…

Επιτέλους! Ο δικηγόρος ανέκφραστος κατηφορίζει τις σκάλες χοροπηδώντας. Έρχεται καταπάνω μου, με πιάνει αγκαζέ, με στρίβει και με τρέχει προς την αλάνα της Τούμπας. Βγάζει άναρθρες κραυγές: «Ααααα, ου ου ου ου ου».
 
– Τι έγινε ρε;
 
Βάζει τα κλάματα. Κλαίει στον ώμο μου. Προχωράμε.
 
– Πόσο τελείωσε;
 
Κλαίει με αναφυλλητά.
 
– Νικήσαμε ρε;
– Ναι.

Αυτό μόνο είπε για τα επόμενα πέντε λεπτά. Το τελικό σκορ το έμαθα αργότερα. Η Καλλιθέα είχε νικήσει 3-2. Στο 88’ προηγήθηκε 3-1, με τον Φάνη πάλι. Ο ΠΑΟΚ μείωσε με τη λήξη του αγώνα.

14 Νοεμβρίου 2011: Δημοτικό Στάδιο Καλλιθέας. Έκτακτη Γενική Συνέλευση ΠΟΚ ΕΣΠΕΡΟΣ.
Ο Κώστας Βασιλάκης προεδρεύει. Στο βήμα ο τότε Δημοτικός Σύμβουλος και τώρα
Δήμαρχος Καλλιθέας Δημήτρης Κάρναβος.

 

[19 Σεπ 2018]

Ενότητες: ,
Σχόλια [0] »