Άρθρα ενότηταςΚαλλιθέα (πρόσωπα)’
 
Έφυγε ο Κωστάκης

Σε ηλικία 81 ετών “έφυγε” από κοντά μας ο “Κωστάκης” Αναστασάτος. Τίμησε όσο λίγοι τον ΕΣΠΕΡΟ, τόσο σαν καλαθοσφαιριστής όσο και σαν προπονητής. Βρισκόταν κοντά στην ομάδα και τους παλιούς συναθλητές του και έδινε πάντοτε το “παρών” στις εκδηλώσεις του συλλόγου.

Ο Κώστας Αναστασάτος γεννήθηκε το 1937. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Αρρένων Καλλιθέας και από την Ανωτάτη Εμπορική. Ξεκίνησε την καρριέρα του ως καλαθοσφαιριστής από την παιδική ομάδα μπάσκετ του ΕΣΠΕΡΟΥ στις αρχές της δεκαετίας του 1950 και την τελείωσε, στον ΕΣΠΕΡΟ πάντοτε, το φθινόπωρο του 1966, στα μπαράζ της Β’ κατηγορίας Κέντρου στον “Τάφο του Ινδού”. Οι αγώνες εκείνοι οδήγησαν την ομάδα μας στην Α’ κατηγορία. Ο Κώστας είχε ήδη ξεκινήσει τη σταδιοδρομία του ως προπονητής, αφού βοήθησε εκείνη τη χρονιά τον ΕΣΠΕΡΟ τόσο από τον πάγκο όσο και από τη θέση του πλέη-μέηκερ.

Θα αποχαιρετήσουμε τον ΚΩΣΤΑ ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟ

το Σαββάτο στις 12 το μεσημέρι από το Νεκροταφείο Βουλιαγμένης

Την περίοδο 1966-67 ο Αναστασάτος παρουσίασε στην Α’ κατηγορία Κέντρου μια ανανεωμένη ομάδα αποτελούμενη από εφήβους καλαθοσφαιριστές. Ο ΕΣΠΕΡΟΣ τερμάτισε στη μέση της βαθμολογίας. Από την κατηγορία αυτή προβιβάστηκαν στην Εθνική κατηγορία ο Ολυμπιακός και ο Πανιώνιος. Την ίδια χρονιά με τους ίδιους καλαθοσφαιριστές (Κοντογιάννης, Βλαχόπουλος, Τσιτσακόπουλος, Αλάτης, Α. Αντύπας, Κοσμίδης), ο ΕΣΠΕΡΟΣ με προπονητή τον Αναστασάτο κατέκτησε το Πρωτάθλημα Εφήβων Κέντρου, νικώντας στην τελική φάση του Παναθηναϊκού Σταδίου τους τρεις αντιπάλους του (Σπόρτιγκ, Παγκράτι και Αμύντα). Την ίδια χρονιά οι “μικροί” του ΕΣΠΕΡΟΥ (Λαγός, Πανάγος, Μπακίρογλου, Γιοσμάς, Μπακόπουλος, Λαγουδάκος, Κομνηνάκης, Ταυρόπουλος και άλλοι), επίσης υπό την καθοδήγηση του Αναστασάτου, κατέκτησαν αήττητοι το Πρωτάθλημα Παίδων Κέντρου, νικώντας στην τελική φάση το Μαρούσι, τον Πανελλήνιο, το Παγκράτι και άλλους.

Τη διετία 1967-69 οι προσπάθειες του ΕΣΠΕΡΟΥ για προβιβασμό στην Εθνική κατηγορία δεν απέδωσαν, κυρίως λόγω της έλλειψης γηπέδου, αφού το παλαιό γήπεδο του ΕΣΠΕΡΟΥ επί της Λεωφόρου Θησέως (έξω από τη Χαροκόπειο) έκλεισε και μετατράπηκε σε πάρκο. Παρ’ όλα αυτά ο Αναστασάτος οδήγησε και πάλι τον ΕΣΠΕΡΟ στην κατάκτηση του Πρωταθλήματος Εφήβων Κέντρου, νικώντας στον τελικό το Παγκράτι και χρησιμοποιώντας τον ίδιο κορμό καλαθοσφαιριστών (Κοντογιάννης, Βλαχόπουλος, Τσιτσακόπουλος, Αλάτης, Α. Αντύπας, Κοσμίδης).

Με την κατασκευή του νέου ανοικτού γηπέδου στον Λόφο Σικελίας οι προσπάθειες εντάθηκαν. Ο Αναστασάτος “ανακάλυψε” και προώθησε κι άλλους νεαρούς καλαθοσφαιριστές (Καρυπίδη, Απτόσογλου, Γιαρένη, Καρρά και άλλους), οι οποίοι, μαζί με τους ήδη καταξιωμένους, ανέδειξαν τον ΕΣΠΕΡΟ πρωτάθλητή Α’ κατηγορίας Κέντρου την περίοδο 1971-72 και τον ανέβασαν στην Εθνική κατηγορία. Την προηγούμενη χρονιά (1970-71) ο ΕΣΠΕΡΟΣ είχε τερματίσει στη 2η θέση και την αμέσως προηγούμενη (1969-70) στην τέταρτη. Ενδιαμέσως οι πιο “μικροί” (Καρυπίδης, Ταυρόπουλος, Απτόσογλου, Τουλουμτζής, Πρασσάς, Καρράς, Καρατζαφέρης κλπ.) είχαν κατακτήσει την περίοδο 1969-70 το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παίδων.

Με τον Αναστασάτο στον πάγκο ο ΕΣΠΕΡΟΣ παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του στο πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής την περίοδο 1972-73. Μάλλον πήγε αδιάβαστος και χειρουργήθηκε. Τη χρονιά εκείνη τιμωρήθηκαν με αποκλεισμό από αγώνες τρεις βασικοί καλαθοσφαιριστές του (Ταυρόπουλος, Κομνηνάκης, Λαγουδάκος) καθώς και ο ίδιος ο Αναστασάτος.

Το καλοκαίρι του 1973 χώρισαν προσωρινά οι δρόμοι του Αναστασάτου και του ΕΣΠΕΡΟΥ. Την περίοδο 1973-74 ο Κώστας οδήγησε στην Α’ Εθνική τον Πανιώνιο, ενώ την περίοδο 1974-75 ο Αναστασάτος βρισκόταν και πάλι στον πάγκο του Πανιώνιου, τον οποίο οδήγησε στην 5η θέση του πρωταθλήματος Α’ Εθνικής.

Το καλοκαίρι του 1975 ο Κώστας αναλαμβάνει μαζί με τον Θόδωρο Ροδόπουλο την Εθνική Παίδων και την οδηγεί στη 2η θέση του Πανευρωπαϊκού (ήττα στον τελικό με 61-64 από τη Σοβιετική Ένωση στο γήπεδο του Σπόρτιγκ). Στην ομάδα εκείνη αγωνιζόταν και ο Λιβέρης Ανδρίτσος του ΕΣΠΕΡΟΥ.

Την περίοδο 1975-76 ο Αναστασάτος βρίσκεται στον πάγκο του Ιωνικού Νικαίας στην Α’ Εθνική, που τερματίζει στην 7η θέση.

Την περίοδο 1976-77 ο Κώστας κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος με τον Παναθηναϊκό.

Την περίοδο 1977-78 ο ΕΣΠΕΡΟΣ, ξανά με τον Κώστα Αναστασάτο στον πάγκο, αναδείχθηκε πρωταθλητής Β’ Εθνικής κατηγορίας (νότου) και προβιβάστηκε για δεύτερη φορά στην Α’ Εθνική κατηγορία. Στους “παλιούς” (Πανάγος, Μπακίρογλου, Καρυπίδης, Λαγουδάκος, Απτόσογλου, Καναβίτσας, Διάνας) είχε προστεθεί μια νέα γενιά καλαθοσφαιριστών (Ανδρίτσος, Γκότσης, Νικολακόπουλος, Φουστάνος, Χοντζόπουλος), οι οποίοι πέρασαν επίσης από τα χέρια του Αναστασάτου.

Παρά το έντονο ενδιαφέρον άλλων συλλόγων, ο Αναστασάτος παρέμεινε στον ΕΣΠΕΡΟ και την επόμενη χρονιά 1978-79 στην Α’ Εθνική. Ούτε τώρα κατάφερε ο ΕΣΠΕΡΟΣ να εξασφαλίσει την παραμονή του, αν και ξαναπροβιβάστηκε ως πρωταθλητής Β’ Εθνικής τις περιόδους 1979-80 και 1981-82.

Ο Κώστας ήταν τώρα πια περιζήτητος. Εργάστηκε στον Πανιώνιο (Α’ Εθνική) την περίοδο 1979-80, στον Ιωνικό Νικαίας (Α’ Εθνική) την περίοδο 1980-81, οπότε βρέθηκε και αντίπαλος με τον ΕΣΠΕΡΟ, στον ΑΟ Ζωγράφου (Α’ Κέντρου) κσι τον Πανιώνιο (Α’ Εθνική) την περίοδο 1981-82.

Την περίοδο 1982-83 ο Αναστασάτος εργάζεται στον Ολυμπιακό.

Την περίοδο 1983-84 βρίσκεται στον πάγκο του Σπόρτιγκ που προβιβάζεται στην Α’ Εθνική.

Την περίοδο 1986-87 ο Κώστας δουλεύει και πάλι στον Ολυμπιακό, ενώ την περίοδο 1987-88 βρίσκεται στον πάγκο του Πειραϊκού που προβιβάζεται στην Α2′ Εθνική.

Η περίοδος 1990-91 βρίσκει για τελευταία φορά τον “Κωστάκη” στον πάγκο του ΕΣΠΕΡΟΥ, στο πρωτάθλημα Α2′ Εθνικής αυτή τη φορά. Ο ΕΣΠΕΡΟΣ είχε μόλις υποβιβαστεί από την Α1′, ύστερα από την πέμπτη άνοδό του σε αυτή την κατηγορία την περίοδο 1989-90.

Με τον θάνατο του ΚΩΣΤΑ ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΥ, του “φιλόσοφου” όπως τον έλεγαν, κλείνει και τυπικά ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας του ΕΣΠΕΡΟΥ. Θα τον θυμόμαστε πάντοτε, καθώς και τον Κοντούζογλου και τόσους άλλους, που βρίσκονται ήδη στη γειτονιά των αγγέλων.

Δεκαετία 1950: Στο γήπεδο της Αργούς, Δαβάκη και Δοϊράνης στην Καλλιθέα.
Όρθιοι από αριστερά: Δαπόντες, Λιόγκαρης, Μιχαηλίδης, Απ. Αναστασάτος, Στέλιος Ψύχος, ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ, Μαγκαβέτσος, Κουρμπαλής, Τάκης Κοντούζογλου.
Καθισμένοι: Μεταλλίδης, Κορολέγκος, Παυλίδης

1967. Παλαιό γήπεδο Εσπέρου (Θησέως): Οι Πρωταθλητές Εφήβων Κέντρου 1966-67.
Όρθιοι: Κοσμίδης Ν., Τσιτσακόπουλος, Κοντογιάννης, ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ, Αλάτης, Αντύπας Α.
Καθισμένοι: Αλεξόπουλος, Βλαχόπουλος, Κυριαζής (ο τερματοφύλακας της ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ), Αντύπας Ι.

1968. Οι Πρωταθλητές Εφήβων Κέντρου 1967-68.
O ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ ανάμεσα στους παίκτες του και στα μέλη της  διοίκησης του ΕΣΠΕΡΟΥ

1970: Τάιμ άουτ στην Α’ κατηγορία Κέντρου.
Ο ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ και γύρω του (από αριστερά) οι Λαγουδάκος, Πανάγος, Κοσμίδης,
Καρυπίδης, Τσιτσακόπουλος, Μπακίρογλου, Κοντογιάννης

1972: Τάιμ άουτ στην Α’ κατηγορία Κέντρου.
Ο ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ και γύρω του (από αριστερά) οι Λαγουδάκος, Κομνηνάκης, Γεωργίου,
Κοντογιάννης, Καρατζαφέρης, Απτόσογλου, Γιαρένης-Καρράς (κάτω), Γ. Καρυπίδης και Μπακίρογλου

1972: Νίκη επί του ΠΑΝΙΩΝΙΟΥ στο ντέρμπι κορυφής.
Άνοδος του ΕΣΠΕΡΟΥ στην Α’ Εθνική για πρώτη φορά. 
Ο ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ ανάμεσα στους παίκτες του, φιλάθλους και μέλη της διοίκησης

1973: Στη Θεσσαλονίκη με τον ΕΣΠΕΡΟ (Α’ Εθνική).
Ο ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ  με τον Λαγουδάκο (αριστερά) και τον Απτόσογλου (δεξιά)

Αρχές δεκαετίας 1970: Πρωινές προπονήσεις στο ανοικτό γήπεδο του ΕΣΠΕΡΟΥ (Λόφος Σικελίας).
Ο ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ  ανάμεσα σε αθλητές του (πάνω Κομνηνάκης, Ταυρόπουλος, Καρυπίδης, Γιαρένης, κάτω Απτόσογλου, Μπακίρογλου, Καρράς, Πρασσάς και άλλοι)

Ιούλιος 1975: Μετά τον νικηφόρο αγώνα της Εθνικής Παίδων με τη Γιουγκοσλαβία.
1: ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ, 2: Θόδωρος Ροδόπουλος, 3: Λιβέρης Ανδρίτσος, 4: Παναγιώτης Γιαννάκης, 5: Μέμος Ιωάννου, 6: Κώστας Μπατής

1978: Με τον ΕΣΠΕΡΟ και πάλι στην Α’ Εθνική.
Από αριστερά: ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ, Διάνας, Ανδρίτσος, Πανάγος, Γκότσης

1978: Με τον ΕΣΠΕΡΟ και πάλι στην Α’ Εθνική.
Από αριστερά: Ανδρίτσος, Φουστάνος, Γκότσης (πλάτη), ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ, Καναβίτσας, Καρυπίδης. Στο βάθος Διάνας και Μπακίρογλου. Καθιστοί οι Χοντζόπουλος, Αλεξανδράκης

1979: Με τον ΕΣΠΕΡΟ στην Κύπρο για φιλικούς αγώνες.
Ο ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ κάτω από το κόκκινο βέλος

1990: Οι γενεές του ΕΣΠΕΡΟΥ σε φιλικό παιχνίδι
με τον ΚΩΣΤΑ ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟ κάτω από το κόκκινο βέλος

Δεκέμβριος 2001: Ο ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ (αριστερά) και άλλοι παλαίμαχοι
παρακολουθούν προβολή στη “Συνάντηση Γενεών Εσπέρου”

Ιανουάριος 2002: Κοπή πίττας ΕΣΠΕΡΟΥ. Αγώνας παλαιμάχων.
Ραψομανίκης, Μεταλλίδης, Κορολέγκος, Κ. ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ, Μιχαηλίδης, Κουρμπαλής, Ξυραφίδης

2009: Οι γενεές του ΕΣΠΕΡΟΥ σε φιλικό παιχνίδι
με τον ΚΩΣΤΑ ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟ κάτω από το κόκκινο βέλος

2013: Ο ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ μεταξύ των τιμωμένων
στην εκδήλωση για τα 70 χρόνια του ΕΣΠΕΡΟΥ

Mάιος 2018: Η τελευταία φωτογραφία του ΚΩΣΤΑ ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΥ
σε τραπέζι στην Καλλιθέα με συμπαίκτες και φίλους από τον ΕΣΠΕΡΟ

 

[26 Ιούλ 2018]

Ενότητες: , ,
Σχόλια [0] »

 
“Έφυγε” ο Αχιλλέας Χάνδακας

Έφυγε από κοντά μας ένας παλιός φίλος του ΕΣΠΕΡΟΥ, ο φαρμακοποιός ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΧΑΝΔΑΚΑΣ.

Ήταν γέννημα-θρέμμα της συνοικίας του Χαροκόπου και συμμετείχε στο Διοικητικό Συμβούλιο του Π.Ο.Κ. ΕΣΠΕΡΟΣ τη δεκαετία του 1990, όπως ακριβώς και ο πατέρας του τη δεκαετία του 1960.

Θα αποχαιρετίσουμε τον Αχιλλέα από το Νεκροταφείο Καλλιθέας το Σάββατο στις 12.30 το μεσημέρι. Αιωνία του η μνήμη.

[20 Ιούλ 2018]

Ενότητες: , ,
Σχόλια [0] »

 
Μπάσκετ ανδρών: Ένας φίλος ήρθε απόψε απ’ τα παλιά

Γράφει ο Βασίλης Λιόγκαρης* και αναδημοσιεύουμε από το atexnos.gr.

Ένας φίλος ήρθε απόψε απ’ τα παλιά. Φορτωμένος με χιλιάδες αναμνήσεις. Δεν είχε όμως γκρίζα μαλλιά. Γούλα ήταν το ολοστρόγγυλο κεφάλι του πλαισιωμένο από ένα τεράστιο χαμόγελο φιλίας.

Με ξάφνιασε. Δεν το περίμενα. Μου έφερε για δώρο ένα μαντάτο, μια πρόσκληση! Μια πρόσκληση, τίποτ’ άλλο.

Με ρώτησε όμως αν μπορώ το ερχόμενο Σάββατο (19-5-18), εάν θέλω να πάμε κάπου χωρίς να μου εξηγήσει το τι και το πώς!

-Η περιέργεια είναι καλός οιωνός, το ενδιαφέρον μεγάλο και δέχτηκα.

Σάββατο λοιπόν μεσημέρι στις 12 ακριβώς σταματά έξω από την πόρτα μια κατάμαυρη Μερσεντές. Με καλοδέχτηκε. Μπήκαμε μέσα και τραβήξαμε για την Αγία Ελεούσα μπροστά σ’ ένα απόμερο ταβερνάκι.

Και τι βλέπω μπροστά μου; Καμιά 20-25 ηλικιωμένους άγνωστους κυρίους, χαμογελαστοί και ευδιάθετοι. Ξαφνιάστηκα. Οι κύριοι αυτοί κουβαλούσαν μαζί όλα τα υπάρχοντά τους. Τα γκρίζα τους μαλλιά, τα πεταμένα προγούλια, τις συμπαθητικές κοιλίτσες τους και τις φαλακρίτσες τους. Τα εμφράγματα, τα αρθριτικά και τις χρυσές τους βέρες.

Τις χρυσές επαγγελματικές και κοινωνικές επιτυχίες, τις επιχειρήσεις ή και τις ανώτερες θέσεις.(τώρα συνταξιούχοι).

Κι έτσι όπως τους κοιτάζω έναν-έναν και προσεκτικά κι έτσι όπως παρασυρμένος από θολές αναμνήσεις μνήμης και συγκίνησης, κι έτσι όπως ξεχνιέμαι και βυθίζομαι στα κουρασμένα πρόσωπα τους… Ένα Αθέατο Ουράνιο Χέρι, απαλύνει και σβήνει από πάνω τους χρόνια πολλά… Ίσως και 50, ίσως και 60.

-Κι είδα την πάχνη να καθαρίζει, κι’ είδα το δέρμα να λαμπικάρει, τα δόντια κάτασπρα σε καλογραμμένο στόμα κι’ είδα κατάμαυρα πυκνά μαλλιά. Είδα σβέλτα κορμιά σαν κλώνους αλύγιστους, καθρεπτισμένους σ’ αρυτίδωτη γαλάζια λίμνη.

Και είδα μέσα στην τόσο ευλογημένη μου συγκίνηση, τους παλιούς μου συμπαίχτες και φίλους.

Τα παιδιά με τις μπλε φανελίτσες και τα άσπρα σορτσάκια. Που έγραφαν με μεγάλα φαρδιά γράμματα

ΕΣΠΕΡΟΣ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ

Κι ήρθε κι έδεσε το σμίξιμο και γίναμε ξανά παιδιά μπροστά στ’ αγαπημένα μας καλάθια του μπάσκετ.

-Υπάρχουν όμως και μερικές απουσίες που τώρα πια δεν ήτανε μαζί μας. Τους πήρε ο χρόνος κι έφυγαν.

-Τι κι αν πέρασαν 50 ή 60 χρόνια; Η ψυχή του ανθρώπου δεν γερνάει και δεν λυγίζει ποτέ…. Παραμένει πάντα όμορφη νεανική κι απλόχερη.

-Έχει ανάγκη από ζωογόνους ιστούς γονιμότητας, την ζωογόνο μνήμη και περιμένει κάτι τέτοιες ευκαιρίες να ξαναγεννηθεί…!!!

*  O Βασίλης Λιόγκαρης γεννήθηκε στην Αθήνα από γονείς πρόσφυγες, εργάτες, πολυφαμελίτες. Έζησε στα πρώτα παιδικά του χρόνια τη λαίλαπα της κατοχής και μεταφέρει τις τραυματικές αυτές εμπειρίες στα γραφτά του. Σπούδασε θέατρο και για ένα διάστημα δούλεψε σ’ αυτό. Αργότερα απορροφήθηκε από την παραγωγική διαδικασία όπου εργάστηκε σε διάφορες βιομηχανίες. Ο Βασίλης Λιόγκαρης είναι συγγραφέας της γενιάς και της τάξης του. Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών.

[29 Μαΐ 2018]

Ενότητες: , , ,
Σχόλια [0] »

 
Μπάσκετ ανδρών: Ταξίδια με τον ΕΣΠΕΡΟ

Παντού υπάρχουν Εσπεριώτες. Προχτές στη Χαλκίδα συναντήσαμε τον Χρήστο Τουλουμτζή. Ήρθε από τη Νέα Αρτάκη, όπου είναι μόνιμα εγκατεστημένος, να δει τον ΕΣΠΕΡΟ στον αγώνα του με την ΕΞΩ ΠΑΝΑΓΙΤΣΑ. Ο Χρήστος τελείωσε το Γυμνάσιο Αρρένων Καλλιθέας το 1972. Έπαιξε μπάσκετ στον ΕΣΠΕΡΟ, με την ομάδα Παίδων του οποίου κατέκτησε το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παίδων του 1970. Με την ομάδα μπάσκετ του Γυμνασίου Αρρένων Καλλθέας κατέκτησε και το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Σχολικών Ομάδων το 1971 και το Πανευρωπαϊκό το 1972.

Ο Χρήστος Τουλουμτζής με τον τότε συμπαίκτη του στον ΕΣΠΕΡΟ Βασίλη Απτόσογλου.

Οι πρωταθλητές παίδων Κέντρου και Ελλάδος 1970:
Όρθιοι: Καρατζαφέρης, Απτόσογλου, Ταυρόπουλος, Καρυπίδης, Τουλουμτζής.
Καθισμένοι: Καρράς, Πρασσάς

Η Πρωταθλήτρια Ελλάδας ομάδα του Γυμνασίου Αρρένων Καλλιθέας (1971):
Πάνω οι Καρυπίδης (1ος), Τουλουμτζής (4ος) και Πανάγος (5ος) του ΕΣΠΕΡΟΥ.
Κάτω ο Μίσσας (1ος) του ΠΑΝΙΩΝΙΟΥ και οι Πρασσάς (2ος), Ταυρόπουλος (4ος) και Μπακίρογλου (5ος) του ΕΣΠΕΡΟΥ.

[20 Μαρ 2018]

Ενότητες: , ,
Σχόλια [0] »

 
Δημήτρης Μαρμαρινός: «Εύχομαι ολόψυχα στον ΕΣΠΕΡΟ να συνεχίσει να υπάρχει και να λάμπει μέσα στο σκοτάδι»

Γραπτή δήλωση του Δημήτρη Μαρμαρινού, για τα δυσάρεστα γεγονότα που συνέβησαν κατά τον αγώνα Π.Ο.Κ. ΕΣΠΕΡΟΣ – ΕΡΜΗΣ ΣΧΗΜΑΤΑΡΙΟΥ:

«Την περασμένη Κυριακή στον αγώνα Εσπέρου Καλλιθέας – Ερμή Σχηματαρίου συνέβησαν κάποια δυσάρεστα γεγονότα, στα οποία δεν έχω καμία πρόθεση να δώσω συνέχεια. Αισθάνομαι, όμως, την ανάγκη να πω δυο κουβέντες που απευθύνονται στους εναπομείναντες αγνούς ανθρώπους, που αγαπούν τον αθλητισμό.

Πρώτα, ζητάω συγγνώμη, γιατί συμμετείχα σε μια κατάσταση, που δηλητηριάζει την ίδια την ουσία του αθλητισμού, που δεν είναι άλλη από τη διαρκή, ταπεινή προσπάθεια της αυτοβελτίωσης ψυχικά και σωματικά.

Δεύτερον, ο Έσπερος δεν είναι απλά μια ευχάριστη ανάμνηση για μένα. Είναι η ομάδα που μου έδωσε την ευκαιρία πριν από 22 χρόνια να γίνω επαγγελματίας αθλητής και να ζήσω υπέροχες εμπειρίες μέσα και έξω από τις τέσσερις γραμμές ταξιδεύοντας σχεδόν στον μισό πλανήτη και να παίζω μπάσκετ πάνω από μια 20ετία.

Έχω μόνο ευγνωμοσύνη για τους ανθρώπους που συνεργάστηκα στον Εσπερο. Συμπαίκτες, προπονητές, φροντιστές, φυσιοθεραπευτές, την τότε διοίκηση. Με πρώτο να ξεχωρίζω τον αγαπημένο μου Τάκη Κορωναίο, που με πίστεψε και με έφερε στον Εσπερο.

Οι άνθρωποι, που είναι τώρα στην ομάδα, είμαι βέβαιος ότι δεν μπορεί να έχουν την παραμικρή σχέση με αυτούς τους πενήντα, που ήρθαν την Κυριακή και κάθισαν δυο μέτρα από τον πάγκο μας και όχι μόνο έβριζαν αισχρά εμάς και τις οικογένειές μας, αλλά κάποια στιγμή εν χορώ έριχναν κατάρες για τα παιδιά μας.

Ο Έσπερος είναι ιστορικό σωματείο που έχει προσφέρει στον αθλητισμό και έχει αναδείξει ξεχωριστούς ανθρώπους, προπονητές και παίκτες. Εύχομαι ολόψυχα να συνεχίσει να υπάρχει και να λάμπει μέσα στο σκοτάδι.

Δημήτρης Μαρμαρινός»

[1 Μαρ 2018]

Ενότητες: , ,
Σχόλια [0] »

 
Μπάσκετ ανδρών: Οι παλιές αγάπες πάνε στον Παράδεισο…

Στο ημίχρονο του αγώνα ΕΣΠΕΡΟΣ-ΠΕΝΤΕΛΗ στις 7 Ιανουαρίου 2018, έξω από το γήπεδο, ο παλαιός διεθνής καλαθοσφαιριστής του ΕΣΠΕΡΟΥ Βασίλης Απτόσογλου (δεύτερος από αριστερά) έκανε πρωτοχρονιάτικο δώρο στον διαχρονικό οπαδό του ΕΣΠΕΡΟΥ Νίκο Παπαγιάννη (πρώτο από αριστερά) μια πλήρη σειρά αθλητικού υλικού του ΕΣΠΕΡΟΥ.

Οι δύο Εσπεριώτες γνωρίζονται από παλιά. Στην παραπάνω φωτογραφία, πριν από 50 χρόνια, ο μικρός Βασίλης και ο έφηβος Νίκος πανηγυρίζουν το 1968 τη δεύτερη συνεχή κατάκτηση από τον ΕΣΠΕΡΟ του πρωταθλήματος εφήβων Κέντρου, με τους Στέλιο Βλαχόπουλο και Γιώργο Κοντογιάννη στους ώμους των φιλάθλων, ύστερα από τον νικηφόρο τελικό με αντίπαλο το ΠΑΓΚΡΑΤΙ στο γήπεδο του Εθνικού ΓΣ.

Θοδωρής Φουστάνος και Βασίλης Απτόσογλου, συμπαίκτες στον ΕΣΠΕΡΟ στα τέλη της δεκαετίας του 1970, μαζί με τον Νίκο Παπαγιάννη “πασών των δεκαετιών”.

[9 Ιαν 2018]

Ενότητες: , ,
Σχόλια [0] »

 
23 Οκτωβρίου: Παρουσίαση βιβλίου – Βράβευση Λιβέρη Ανδρίτσου

[18 Οκτ 2017]

Ενότητες: , , ,
Σχόλια [0] »

 
Μπάσκετ ανδρών: Τις βολές του Ανδρίτσου μην τις ξεχνάς ποτέ!

14 Ιουνίου 1987 -14 Ιουνίου 2017: 30 ΧΡΟΝΙΑ!

14 Ιουνίου 1987: Τελικός Eurobasket: ΕΛΛΑΣ – ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ 103-101.

Όλο το παιχνίδι σε βίντεο:

httpv://www.youtube.com/watch?v=cGOXAheCbf4

Κείμενο του Γιάννη Ζωϊτού (contra.gr) στις 14 Ιουνίου 2017:

Οι βολές του Αργύρη Καμπούρη είναι οι πλέον ιστορικές στην πορεία του ελληνικού μπάσκετ. Του Λιβέρη Ανδρίτσου όμως οι πλέον σημαντικές! Και δεν ήταν μόνο αυτές…

Κάθε γεγονός, κάθε καλογραμμένη ιστορία απαρτίζεται από πρόσωπα και εικόνες. Ήρωες που διαδραμάτισαν ρόλο σ’ ένα σχεδιασμένο περιβάλλον. Πολλοί εξ αυτών αφανείς. Τους οποίους για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο λησμονούμε.

Ανήμερα της 14ης Ιουνίου η κουβέντα δεν θα ήταν δυνατόν να καταλήξει πουθενά αλλού πέρα από τον τελικό του Ευρωμπάσκετ του ’87 κόντρα στους παντοδύναμους Σοβιετικούς. Σε μια άλλη Ελλάδα, την Ελλάδα της ευημερίας, σ’ ένα άλλο ΣΕΦ, όχι των καπνογόνων και των φωτοβολίδων.

Μοιάζει με χθες ο μεγάλος αγώνας κι ας μεσολάβησαν 30 χρόνια. Τίποτα δεν μας σταμάτησε, το γράφει και ο Γιάννης Φιλέρης που έζησε κάθε αγώνα από το γήπεδο, μύριζε τον ιδρώτα των διεθνών, άκουγε την ανάσα τους.

Ποιος αγνοεί τη ραψωδία του Γκάλη ή την ηγετική φιγούρα του Γιαννάκη; Ποιος δεν θυμάται την αρχοντιά του Φάνη και η επιβλητικότητα του Φασούλα; Ποιος δεν έχει αποτυπωμένες στο μυαλό του τις βολές του Καμπούρη. Εκείνες τις 2/2 από τη γραμμή, μετά το… νότισμα των δαχτύλων, που έγραψαν τις τελευταίες δυο λέξεις στο μύθο. Ήταν το τέλος, ανατριχίλα.

Μα, για στάσου. Σαν ένα κομμάτι να λείπει από τη γωνιά του τελειωμένου παζλ. Σαν να έχουν αφαιρεθεί λεπτά από το review της μετάδοσης του Φίλιππα Συρίγου. Πατάμε rewind στο βίντεο AKAI που ήρθε από την Αμερική και γυρίζουμε πίσω την χιλιοπαιγμένη VHS ταινία.

Προτού καν αρχίσει η πιο ιστορική παράταση που έχει παίξει εθνική ομάδα – άντε μαζί μ’ εκείνη κόντρα στην Τσεχία στο EURO του ’04. Τότε που στο δίλεπτο για τη λήξη αποβάλλεται με πέμπτο φάουλ ο Παναγιώτης Γιαννάκης. Αδίκως, αλλά αυτό είναι αλλουνού Σαντσίς ευαγγέλιο.

Στη θέση του ο Λιβέρης Ανδρίτσος, σ’ ένα σχήμα από τον Πολίτη με τρεις δίμετρους ταυτόχρονα στο παρκέ. Έμπνευση, διαύγεια, τύχη, μαγκιά; Λίγο απ’ όλα μάλλον, καθώς ο φόργουορντ του Παναθηναϊκού, ένα από τα ποιοτικότερα ψιλόλιγνα 3άρια της εποχής, αποδεικνύεται καθοριστικός χωρίς να προσελκύσει τα βλέμματα. Ο ήρωας που έμεινε στη σκιά, ο ρόλος που απογείωσε το σενάριο, το χρώμα που έλαμψε τον καμβά.

Οι δικές του βολές στα 36” από την τελευταία κόρνα εκτελούνται σαν να μην τρέχει τίποτα, σαν να μην κρέμεται από τα χέρια ένα έθνος. Είναι εύστοχες και αυτές που ορίζουν το 89-89 και ολοκληρώνουν την αναπάντεχη ανατροπή της Εθνικής, παρά το άστοχο λέι απ του Ιωάννου και πριν από το εκπρόθεσμο φινάλε των αντιπάλων. Βολές εξόχως πιο σημαντικές για την εξέλιξη του τελικού από τις αλησμόνητες του Καμπούρη.

Χωρίς αυτές στο δίχτυ και με την επίθεση στα 30”, πιθανολογούμε πως η ιστορία θα είχε γραφεί από την ανάποδη. Ο Γκάλης δεν θα έφτανε ποτέ τους 40 πόντους, η συνεργασία με τον Φάνη δεν θα είχε καταγραφεί στα σήματα αθλητικών εκπομπών, ο Θανάσης Κρεκούκιας, ο περίφημος τύπος που επιχειρούν να συνεφέρουν, δεν θα λιποθυμούσε, ο Ανδρέας, η Μελίνα, ο Κίμωνας του ΠΑΣΟΚ, ο Πάριος δεν θα πανηγύριζαν τόσο έξαλλα.

Ο Ανδρίτσος ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση την κατάλληλη στιγμή. Άρχισε τη “φρέσκια” παρουσία του στον τελικό με αμυντικό ριμπάουντ, έβγαλε τον Κατσένκο με πέμπτο φάουλ, βρήκε στόχο από τη γραμμή των βολών κι έστειλε το ματς στο έξτρα πεντάλεπτο κρατώντας ζωντανό το όνειρο.

Μέχρι δε ν’ αναλάβει δράση ο “Νικ”, ήταν στυλοβάτης. Δικοί του οι πόντοι για το 95-96 (2/2 βολές) δικοί του και για το εξαιρετικά κρίσιμο 97-98 (κλασικό σουτ με ταμπλό) που χάρισαν αυτοπεποίθηση σε παίκτες – κερκίδα. Έκοψε επίσης τον Βάλτερς, καθαρά ασχέτως αν χρεώθηκε με φάουλ, κι έσωσε μια χαμένη μπάλα στην τελική γραμμή σημαδεύοντας τα πόδια του Ταρακάνοφ.

Είχε, αποδεδειγμένα πια, κρατήσει το καλύτερο για το τέλος, αφού ήταν η πιο γεμάτη εμφάνισή του στη διοργάνωση με 10 πόντους και κυρίως κρίσιμες αποφάσεις στο τελευταίο σκέλος του αγώνα. Δεν ήταν ο από μηχανής θεός μιας αρχαίας παράστασης, αλλά ο πολυμήχανος της ελληνικής στρατιάς. Εκ των ελευθερωτών μεταφράζοντας καταχρηστικά το όνομά του.

Φωτογραφίες του Λιβέρη Ανδρίτσου με τον ΕΣΠΕΡΟ:

Ο Λιβέρης Ανδρίτσος με τον ΕΣΠΕΡΟ στο γήπεδο του Μίλωνα.

Αριστερά ο Θοδωρής Φουστάνος. Δεξιά ο Κυριάκος Καρυπίδης.

Ο Λιβέρης Ανδρίτσος με τον ΕΣΠΕΡΟ στο γήπεδο του Σπόρτιγκ,

στο νικηφόρο μπαράζ ανόδου με τον ΜΙΛΩΝΑ (Απρίλιος 1982).

Δεξιά ο Κυριάκος Καρυπίδης. Στο βάθος ο Βασίλης Απτόσογλου.

[14 Ιούν 2017]

Ενότητες: , ,
Σχόλια [0] »

 
Μπάσκετ ανδρών: Συνέντευξη Αντώνη Μάντζαρη
httpv://www.youtube.com/watch?v=azFOS9jVcX8

[5 Απρ 2017]

Ενότητες: ,
Σχόλια [0] »

 
Θοδωρής Μουράβας – Τέλος εποχής

Ιούλιος 1979: Από αριστερά Χρήστος (πάνω), Θοδωρής, Δάνος, Πέτρος, Σάββας, Ανδρέας

Ο απρόσμενος θάνατος του φίλου μας του Θοδωρή μας συγκλόνισε. Φεύγοντας πήρε μαζί του τον καθρέφτη της ζωής μας, τα παιδικά μας χρόνια, την εφηβεία, την ενηλικίωση, την ωριμότητα. Ο θάνατός του σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής και ταυτόχρονα τη συνειδητοποίηση της εγγύτητας του τέλους μιας γενιάς, της δικιάς μας γενιάς και του τέλους μιας πόλης, της πόλης μας.

Ο Θοδωρής ήταν η Καλλιθέα της μεταπολεμικής εποχής, των ξεκλείδωτων διώροφων σπιτιών, των αυλών με τις κορομηλιές και τις λεμονιές, των κήπων με τα γιασεμιά και τις τριανταφυλλιές, των δρόμων με τις ακακίες και τους ευκαλύπτους, των αγοριών που έπαιζαν ποδόσφαιρο στους χωματόδρομους και στα οικόπεδα, των κοριτσιών που έπαιζαν στα σκαλιά ή τις αυλές των σπιτιών, των ποδηλάτων, των φωτιών του Αι Γιαννιού, των θερινών σινεμά…

Ο Θοδωρής ήταν η Καλλιθέα της δικτατορίας, της πολυκατοικίας, της ασφαλτόστρωσης, της άνθησης των αντιδικτατορικών οργανώσεων, των υπαρξιακών και πνευματικών αναζητήσεων…

Ο Θοδωρής ήταν η Καλλιθέα της μεταπολίτευσης, της έκρηξης του λιανεμπορίου, της κατανάλωσης, των κομματικών αντιθέσεων, των συγκεντρώσεων, των πλαστικών σημαιών, της φυγής των κατοίκων …

Ο Θοδωρής ήταν η Καλλιθέα του σήμερα, της παρακμής, των κλειδαριών ασφαλείας, των φαστφουντάδικων, των κινημάτων, των μεταναστευτικών εισροών, της αναζήτησης των ελάχιστων αυθεντικών στεκιών…

Ο Θοδωρής ήταν ο συνδετικός κρίκος της μνήμης μας. Ήταν σημείο αναφοράς της πόλης μας και της ζωής μας.

Ο Θοδωρής του αύριο έφυγε παίρνοντας μαζί του το κοινό μας μέλλον.

Πολύνα Παραδεισοπούλου

[27 Ιαν 2017]

Ενότητες: , ,
Σχόλια [0] »