Άρθρα ενότητας ‘Κοινωνία’
 
Σάββατο 15 Δεκεμβρίου: Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση

Πληροφορίες και κρατήσεις θέσεων:

– Στα γραφεία του Π.Ο.Κ. ΕΣΠΕΡΟΣ στο τηλέφωνο 210 9515 896 (καθημερινά 9:30-14:00).

– Στο 6907 591040.

[4 Δεκ 2018]

Ενότητες: , ,
Σχόλια [0] »

 
1965: Μονομαχία στο Ελ Πάσο

Το 1965 γυρίστηκε η ταινία «Για Λίγα Ακόμη Δολλάρια» (For a Few Dollars More), η οποία εμφανίστηκε στους ελληνικούς κινηματογράφους με τον τίτλο «Μονομαχία στο Ελ Πάσο».

Ήταν η δεύτερη της τριλογίας των «spaghetti western» του Ιταλού σκηνοθέτη Σέρτζιο Λεόνε με πρωταγωνιστή τον Κλιντ Ήστγουντ. Είχε προηγηθεί το 1964 η «Για μια Χούφτα Δολλάρια» (For a Fistful οf Dollars) και ακολούθησε το 1966 «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος» (The Good, the Bad and the Ugly).

Από την ταινία «Μονομαχία στο Ελ Πάσο» προέρχεται και η ονομασία που δόθηκε στο Δημοτικό Στάδιο Καλλιθέας.

«Ελ Πάσο» ονόμασαν αρχικά οι Καλλιθεάτες φίλαθλοι το νέο ανοιχτό γήπεδο μπάσκετ του ΕΣΠΕΡΟΥ, που κατασκευάστηκε στο ψηλότερο και ακραίο σημείο της πόλης, πάνω στους γκρεμούς, όταν η δικτατορία κατάργησε το 1967 το παλιό γήπεδο επί της Θησέως, μπροστά από τη Χαροκόπειο.

Το νέο ανοιχτό γήπεδο, στη θέση του οποίου βρίσκεται τώρα το κλειστό γυμναστήριο «ΕΣΠΕΡΟΣ», λειτούργησε για πρώτη φορά το 1969, τρία χρόνια πριν αρχίσει η ΚΑΛΛΙΘΕΑ να αγωνίζεται στο Δημοτικό Στάδιο, πράγμα που έγινε το φθινόπωρο του 1972.

Το μικρό ποδοσφαιρικό γήπεδο είχε διαμορφωθεί αρχικά ως προπονητήριο με πρωτοβουλία του ΕΣΠΕΡΟΥ τη δεκαετία του 1950 και ήταν γνωστό απλώς ως «Νταμάρια» μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970. Καθώς μεγάλωνε σε διαστάσεις με τους εκβραχισμούς και τις εκσκαφές, αποκτούσε εξέδρες και ετοιμαζόταν σιγά-σιγά να φιλοξενήσει την ομάδα της ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ μετά τη συγχώνευση του 1966 και τον προβιβασμό στη Β’ Εθνική το 1969, οι νεαροί οπαδοί της άρχιζαν να συζητούν αναμεταξύ τους την ονομασία που θα του έδιναν. Ακούστηκαν προτάσεις όπως «Νταμαρακάνα» (από το Μαρακάνα του Ρίο), «Νταμαριαχάρα» (από τη Γκουανταλαχάρα τού Μουντιάλ τού Μεξικού τού 1970), «Σαν Νταμίρο» (από το Σαν Σίρο τού Μιλάνου) και άλλες. Όμως το «Ελ Πάσο», που είχε επικρατήσει στο πάνω γήπεδο, επεκτάθηκε και στο κάτω. Από τη στιγμή μάλιστα που φτιάχτηκε και λειτούργησε το κλειστό το 1987, με αποτέλεσμα να χάσουν οι εκεί θεατές την αγριάδα των βράχων και την αίσθηση των γκρεμών, ως «Ελ Πάσο» εννοούν πια όλοι το ποδοσφαιρικό γήπεδο της ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ.

Οι ταινίες του Λεόνε υπήρξαν και οι τρεις αριστουργήματα. Εντυπωσιακό στοιχείο ήταν επίσης η μουσική τους, γραμμένη από τον Έννιο Μορρικόνε. Το μουσικό θέμα της δεύτερης ταινίας «Μονομαχία στο Ελ Πάσο» αποτέλεσε κατά καιρούς τον ύμνο της ποδοσφαιρικής ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ.

«Για μια Χούφτα Δολλάρια»

«Μονομαχία στο Ελ Πάσο»

«Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος»

[15 Νοέ 2018]

Ενότητες: , , , ,
Σχόλια [0] »

 
Δημοτικές εκλογές 2019: Διαδικτυακοί διάλογοι

Τον νου σου, Ανέστο, μην παραβεί τις αρχές του…

[3 Νοέ 2018]

Ενότητες: , ,
Σχόλια [0] »

 
Μάνος Ελευθερίου (1938-2018): Κάτω απ’ τη μαρκίζα
httpv://www.youtube.com/watch?v=bDYj4Uj0yU4

[23 Ιούλ 2018]

Ενότητες: ,
Σχόλια [0] »

 
«Έφυγε» ο Αχιλλέας Χάνδακας

Έφυγε από κοντά μας ένας παλιός φίλος του ΕΣΠΕΡΟΥ, ο φαρμακοποιός ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΧΑΝΔΑΚΑΣ.

Ήταν γέννημα-θρέμμα της συνοικίας του Χαροκόπου και συμμετείχε στο Διοικητικό Συμβούλιο του Π.Ο.Κ. ΕΣΠΕΡΟΣ τη δεκαετία του 1990, όπως ακριβώς και ο πατέρας του τη δεκαετία του 1960.

Θα αποχαιρετίσουμε τον Αχιλλέα από το Νεκροταφείο Καλλιθέας το Σάββατο στις 12.30 το μεσημέρι. Αιωνία του η μνήμη.

[20 Ιούλ 2018]

Ενότητες: , ,
Σχόλια [0] »

 
Συγκρότηση σε σώμα του νέου Δ.Σ. του Π.Ο.Κ. ΕΣΠΕΡΟΣ

Ύστερα από τις αρχαιρεσίες της Τετάρτης 23 Μαϊου 2018, το νέο Διοικητικό Συμβούλιο του Π.Ο.Κ. ΕΣΠΕΡΟΣ συγκροτήθηκε σε σώμα ως εξής:

Πρόεδρος: Φουστάνος Θεόδωρος
Α’ Αντιπρόεδρος: Κατσιαβριάς Απόστολος
Β’ Αντιπρόεδρος: Πάνια Αθηνά
Γ’ Αντιπρόεδρος: Καρβέλας Σωτήριος
Γενικός Γραμματέας: Ταχυνάκος Κυριάκος
Ταμίας: Μοσχόπουλος Ιωάννης
Μέλη: Τσάτσο Αντών
Παυλής Ιωάννης
Γούσης Δημήτριος
Κρεμάνδαλης Σταύρος
Κορδάς Νικόλαος
Βασιλόπουλος Κωνσταντίνος
Χαρούνι Μύρωνας.
Αναπληρωματικά μέλη: Πάχος Αναστάσιος
Σουλιώτη Μαρία
Λεονταράκης Κοσμάς
Σταθάκη Δέσποινα
Κονιδάρης Νικόλαος
Κρόκος Ιωάννης
Μαρμαράς Φώτης
Μπουμπόπουλος Γεώργιος.

[9 Ιούν 2018]

Ενότητες: , ,
Σχόλια [0] »

 
Παρασκευή 27 Απριλίου: Ανοιξιάτικη χοροεσπερίδα ΕΣΠΕΡΟΥ

[18 Απρ 2018]

Ενότητες: , ,
Σχόλια [0] »

 
Ο Εσπερος και η σημασία του για μία Καλλιθέα με ταυτότητα

Αντιγράφουμε από τη σελίδα ενός Εσπεριώτη στο facebook:

Με τον Έσπερο η πρώτη μου γνωριμία ήταν στα μέσα της δεκαετίας του ’70. Μικρό παιδάκι ακόμη είχε αρχίσει να μου αρέσει το μπάσκετ σε μία Ελλάδα που στην μόδα ήταν τα αλησμόνητα σπορτέξ και το σπορ αυτό έμοιαζε κάτι σαν πολύ trendy…

Μέχρι τότε ήξερα μόνο για την ποδοσφαιρική ομάδα της Καλλιθέας είναι η αλήθεια.

Ενας Λαρισινός γειτονάς μου είχε προσφερθεί να με πάρει μαζί του σε ένα ματς Καλλιθέα – Λάρισα για την Β’ εθνική στο κατάμεστο, αλλά πολύ πιο μικρό σε σχέση με σήμερα σε εξέδρες, Ελ Πάσο… Περίμενε και αυτός πως θα λατρέψω τη Λάρισα του Μαντζουράκη, μία πολύ καλή ομάδα, αλλά εγώ ήξερα πως ο πρώτος δικος μου πάτησε το πόδι του στο προάστιο της Καλλιθέας το 1928….

Στη γειτονιά μου, κοντά στη Χαροκόπου το μπάσκετ γινόταν σιγά σιγά το σπορ που ανέβαινε. Πηγές ενημέρωσης δεν υπήρχαν και πολλές, αλλά το πάθος μας να το γνωρίσουμε καλύτερα ηταν μεγάλο… Τελευταία νομίζω τάξη του Δημοτικού (σίγουρα ήμουν πριν το γυμνάσιο) ένας φίλος μου άρχισε να μου μιλά για τον Έσπερο. Είχε πάει σε κάποιες προπονήσεις και μία μέρα ανέβασε και εμένα με την άδεια των δικών μου στο Λόφο της Σικελίας

Το ανοιχτό γηπεδο ήταν περιστοιχισμένο από σπιτάκια, προσφυγικά νομίζω τα περισσότερα, ελάχιστα από τα οποία σώζονται ως και σήμερα… Έτσι σιγά-σιγά είδα και την ανδρική ομάδα που έκανε προπόνηση αργά.

Ήταν εποχή που ο Έσπερος ανέβαινε για δεύτερη φορά στην Α’ Εθνική και στην προπόνηση άρχισα να ξεχωρίζω και κάποιους αθλητές όπως ο Λιβέρης Ανδρίτσος που θυμάμαι μαζευόμασταν για να τον δούμε να “γράφει” άγγιχτο χωρίς να βλέπει ταμπλό από τη γωνία… Απορούσαμε πως τα έβαζε ακόμη και με αέρα που καμμιά φορά φυσούσε δυνατός εκεί ψηλά. Τρίποντο δεν υπήρχε ακόμη, ούτε αθλητές σταρ που να δίνουν αυτόγραφα όπως σήμερα. Στο μπάσκετ τουλάχιστον όχι…

Μας έκανε μάλιστα εντύπωση πως στα μονά που παίζαμε, όταν τέλειωναν τα επίσημα τμήματα τoυ Εσπέρου ήταν και 3-4 κορίτσια μαζί μας, τρελαμένα να βάλουν καλάθι και να κάνουν figure eight όσο και εμείς.

Εγώ δεν μπόρεσα να συνεχίσω στο μπάσκετ. Δεν είχα το μπόι και ο ανταγωνισμός στα μικρά τμήματα του Εσπέρου ήταν τεράστιος. Θυμάμαι στα φιλικά μπορούσαμε να κατεβάσουμε ακόμη και 5 πεντάδες όλες αρκετά καλές… Το μπάσκετ ήταν στα ντουζένια του. Φαινόταν πως πάει να γίνει “έκρηξη” στη χώρα μας, κάτι που βέβαια ολοκληρώθηκε λίγο μετά, με τον ερχομό στην Ελλάδα του Γκάλη.

Λίγο πιο μεγάλος, μαθητής ακόμη Γυμνασίου θυμάμαι, ως θεατής πια, ένα ματς ιστορικό για την προσέλευση κόσμου. Τον αγώνα με τον Μίλωνα στο κλειστό του Σπόρτιγκ για την άνοδο στην Α’ Εθνική, αρχές δεκαετίας του ’80. Ο κόσμος είχε γεμίσει τις εξέδρες μία ώρα πριν τον αγώνα και εγώ ήμουν από τους τελευταίους τυχερούς εκεί.

Μπήκα χωρίς εισιτήριο, καθώς ο αστυνομικός που ήταν για να ελέγχει τον κόσμο στη μία απ’ τις πόρτες προσπάθησε να κρατήσει τους πιο μεγαλόσωμους απ’ το να κάνουν μπούκα… Πέρασα κάτω από το χέρι του, ξεγλίστρησα κάπως και από τον τουρνεκέ και χώθηκα μέσα. Είχε τόσο κόσμο που ούτε όρθιος δεν υπήρχε μια σταλιά γης για να πατήσεις. Τελικά λίγο-λίγο, σπρώχνε-σπρώχνε έφτασα τελευταία σειρά πάνω, προς το κέντρο. Κάτι θα έβλεπα και εγώ…

Το δεύτερο ημίχρονο ήταν συγκλονιστικό. Στην αποβολή -όταν συμπλήρωσε φάουλ- του Ανδρίτσου, ο ίδιος ο “Μπέρι” αν θυμάμαι καλά έσκισε τη φανέλα του καθώς πήγαινε στον πάγκο. Για να πω την αλήθεια πάγωσα… Πάνω όμως που η ήττα διαγραφόταν, άρχισε η μάχη καλάθι-καλάθι… Απτόσογλου, Καρυπίδης και οι λοιποί πήραν τελικά τη νίκη εκείνη τη μέρα…

Και το Ε…Ε…Έσπερος δονούσε τη γαλανόλευκη πλευρά του Σπόρτιγκ (το κοινό ήταν πραγματικά μοιρασμένο κυανό και πράσινο) με την οροφή αν θυμάμαι καλά ανοιχτή απ’ τα μέσα του αγώνα και μετά, γιατί η κάπνα των τσιγάρων από την αγωνία για τον νικητή έτεινε να καλύψει τα πάντα…

Τον Έσπερο τον είδα αρκετές φορές από εκεί και μετά. Με στιγμές που ξανάμειναν στην μνήμη μου την ομάδα του Μηνά Γκέκου, μια ομάδα που πίστευε στο όνειρο παραμονής στην Α1 για πρώτη φορά, χάρη και σε ένα μεγάλο σουτέρ τον Άλβιν Γιανγκ. Τελικά το όνειρο αυτό κράτησε λίγο και μετά άρχισαν τα βάσανα.

Εφέτος αφορμή για να ξανασυνδεθώ με τον Έσπερο ήταν μία βράβευση που έχασα, αυτή του Λιβέρη Ανδρίτσου, το φθινόπωρο. Την είδα κατόπιν εορτής, σερφάροντας στο ίντερνετ και έτσι έμαθα για τα νέα του πρωταθλητή και κυπελλούχου ΕΣΚΑΝΑ.

Στο επόμενο ματς στην Καλλιθέα πήγα μια βόλτα για να δώ από κοντά πως ήταν ο νέος Εσπερος.

Εντυπωσιάστηκα. Ο Εσπερος που είχε χάσει στο προηγούμενο ματς εντός από το Λοκρό, εμφανίστηκε τρομερά διψασμένος για τη νίκη και πέρασε σαν σίφουνας με τον Έσπερο Λαμίας. Από τότε έχασα ελάχιστα εφετινά του ματς.

Την Κυριακή στην Αταλάντη η πρώτη σκέψη που είχαν κάποιοι από την παρέα του Εσπέρου ήταν να μπει πούλμαν για όσους ήθελαν να τον ακολουθήσουν στο εκτός έδρας ματς με τον Λοκρό. Νούμερο ικανό δεν συμπληρώθηκε και τέτοιο ταξίδι δεν έγινε. Ήταν όμως μία καλή σκέψη για μία ομάδα που μακριά από την Αθήνα δεν πρέπει να μένει μόνη…

Κάποιοι που ήθελαν να δουν το μεγάλο ματς τόλμησαν να κάνουν τα 150 χιλιόμετρα μέχρι την Αταλάντη, έστω και την τελευταία στιγμή. Ο καιρός άλλωστε άνοιξε μετά τη σαββατιάτικη μπόρα. Ηταν σαν ο Θεός να έβαλε το χέρι του για μια τέτοια εκδρομή. Οι φίλοι του Εσπέρου στο “Αtalanti Arena” μαζεύτηκαν σιγά-σιγά σαράντα. Φουστάνος, Απτόσογλου, Χοντζόπουλος, η σειρά των παλιών παικτών του ’70 ήταν εκεί…

Κάθε φορά που βλέπω τον Απτόσογλου θυμάμαι πως από αυτόν πήρα τα πρώτα μου Converse. Από τον Σιώκο, τον άλλο Βασίλη που είχε μαγαζί αθλητικών ειδών στην Καλλιθέα, μπακ μιας μεγάλης εποχής του Ολυμπιακού, της εποχής Γουλανδρή, αγόραζα “Nike”… Tώρα οι μικροί ξέρουν μόνο τα Intersport στη Θησέως… Άντε να τους εξηγησεις που ήταν το Sport Market…

Η αλήθεια είναι πως για μια Καλλιθέα των 200.000 κατοίκων αυτοί που έφτασαν στην Αταλάντη ήταν λίγοι. Και οι μικροί και μικρές κάτω από τα 30, αν εξαιρέσει κανείς τους συγγενείς των παικτών, ελάχιστοι…

Ο Έσπερος όμως κρατά ψηλά μια σημαία. Είναι ένα σύμβολο μιας Καλλιθέας που πρέπει να θυμάται και κάτι από την ιστορία της, την ιστορία της πόλης που είχε μέχρι και παράρτημα του Γαλλικού Ινστιτούτου. Να ξέρουν τα παιδιά πού ήταν ο Κελέφας (ζαχαροπλαστείο που και εγώ το πρόλαβα μικρός πριν βγουν άλλα πιο μοντέρνα) και πού το βιβλιοπωλείο του Λουκάτου…. Αυτά που έδιναν στην πόλη ταυτότητα. Εγώ θα την δίδασκα και στα σχολεία σαν τοπική ιστορία. Το κάνουν στην Αμερική…

Στο ματς με την Πεντέλη, μια κυρία, συγγενής παίκτη, με ρώτησε: “Εσύ ποιόν έχεις και είσαι εδώ κάθε Κυριακή;” “Κανένα” της απάντησα τότε και με κοίταξε με μια μικρή απορία.

“Τα παιδικά μου χρόνια” θα ήταν όμως η πιο σωστή απάντηση. “Τα παιδικά μου χρόνια”.

Φίλε σε ευχαριστούμε γι’ αυτό το ταξίδι με τον ΕΣΠΕΡΟ.

[18 Φεβ 2018]

Ενότητες: , , , ,
Σχόλια [0] »

 
28 Ιανουαρίου 2018: Κοπή πίτας ΕΣΠΕΡΟΥ

[19 Ιαν 2018]

Ενότητες: ,
Σχόλια [0] »

 
Τζίμης Πανούσης (1954-2018): Νεοέλληνας
httpv://www.youtube.com/watch?v=o077DmJPHHg

[13 Ιαν 2018]

Ενότητες:
Σχόλια [0] »