Αν η «Καλλιθέα» στο ποδόσφαιρο είναι η αντιπροσωπευτική ομάδα της πόλης, ο «Έσπερος», για όσους είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν, δεν είναι απλά ένας αθλητικός σύλλογος. Ο «Έσπερος» είναι τρόπος ζωής. Επί δεκαετίες πολλοί έχουν αναρωτηθεί πώς είναι δυνατόν ένας συνοικιακός σύλλογος, στη διάρκεια 65 ετών, να καταφέρνει να επιβιώνει και να διακρίνεται σε μια σειρά από αθλήματα, χωρίς ιδιαίτερη υποστήριξη ούτε από την πόλη την οποία προβάλλει στο πανελλήνιο, ούτε από τα κυκλώματα που λυμαίνονται τους αθλητικούς χώρους, με τα οποία έχει διαρρήξει τις σχέσεις του εξ υπαρχής. Το “μυστικό” είναι απλό: Ο “Έσπερος” ανήκει στα μέλη και τους φίλους του. Ο “Έσπερος” δεν είναι του Μήτσου ή του Κώστα. Προ παντός, ο “Έσπερος” δεν είναι του α ή του β κόμματος. Ούτε της α ή της β δημοτικής παράταξης. Όλα τα μέλη του “Έσπερου” έχουν τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις. Ο «Έσπερος» δεν συμπαθεί τις εξωτερικές επεμβάσεις, Ιστορικά προϋπήρξε όλων σχεδόν των εν ενεργεία πολιτικών κομμάτων και όλων των δημοτικών παρατάξεων από την απελευθέρωση (1944) και μετά.

Την πολιτική του «Έσπερου» τη διαμορφώνουν οι «Εσπεριώτες». Κύριος στόχος του “Έσπερου” είναι η αθλητική διάκριση, σε ομαδικό αλλά και ατομικό επίπεδο. Πάντα, μέχρι τη νίκη. Hasta la victoria siempre. Είναι γνωστός ο τρόπος με τον οποίον αντιμετώπισαν συνήθως οι εξουσίες τον “Έσπερο”. Αλλά και ο τρόπος με τον οποίον ο “Έσπερος” αντιμετωπίζει στη διάρκεια των δεκαετιών τις εξουσίες και τα κυκλώματα, παραπέμπει, τηρουμένων των αναλογιών, στον ρομαντισμό και την ανιδιοτέλεια του επαναστάτη που κοσμεί την εικονογράφιση αυτού του άρθρου.