Σαν σήμερα, στις 13 Δεκεμβρίου 1943, έγινε η σφαγή των Καλαβρύτων. Προχτές πάλι, έγινε η Σύνοδος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η σφαγή των «κυρώσεων». Κάπως συνδέθηκαν όλα αυτά στο μυαλό μου και με γύρισαν στο καλοκαίρι τού 2002. Τότε πήραμε μήνυμα από τον Mάνο: «Ελάτε Σκιάθο την Κυριακή. Παντρεύομαι. Βαφτίζω και την κόρη μου». Μπήκαμε το απομεσήμερο τού Σαββάτου στο αυτοκίνητο και φτάσαμε στον Άγιο Κωνσταντίνο. Το παρκάραμε εκεί και πήραμε το ταχύπλοο. Τη νύχτα φτάσαμε στη Σκιάθο.

Ο Mάνος σπούδαζε κι αυτός στην Πάτρα, ένα χρόνο πιο κάτω από εμάς. Ασχολήθηκε με διάφορα και άργησε να πάρει το πτυχίο. Τη δεκαετία τού ’90 δούλευε στο «Καν Καν» τής Πέτρου Ράλλη μαζί με Σκιαθίτη ρεμπέτη, τον οποίο είχε γνωρίσει στην Πάτρα.

Έχοντας γίνει φίλος με τον Σκιαθίτη, ο Mάνος τον ακολούθησε ένα καλοκαίρι στο νησί. Τού άρεσε η Σκιάθος. Γιατί; Σε ποιον δεν αρέσει; Εκεί πάλι με κάτι τέτοια ασχολήθηκε: ποτάδικα, φαγάδικα, ξενυχτάδικα. Εκεί όμως γνώρισε και τη Μόνικα. Δεν ήταν Ιταλίδα, όπως ίσως υπονοεί το όνομά της. Ήταν Γερμανίδα. Τότε γιατί την έλεγαν Μόνικα; Αν θυμάμαι καλά, επειδή είχε «συλληφθεί» ή γεννηθεί στη Σάντα Μόνικα τής Καλιφόρνιας. Οι γονείς της ήσαν Γερμανοί και είχαν βρεθεί στη Δυτική Ακτή νέοι, την εποχή τής ψυχεδέλειας, στα τέλη τής δεκαετίας τού ’60: Jefferson Airplane με White Rabbit και Somebody to Love. Steppenwolf με Born to Be Wild και Magic Carpet Ride. Santana Jin-go-lo-ba και Soul Sacrifice…

Στην Πάτρα, στον «Ρήγα» του 1976, ο Mάνος ήταν κάποιαν εποχή καθοδηγητής τής οργάνωσης Καλαβρύτων. Είχε λοιπόν αποκτήσει την προσωνυμία «Καλαβρυτινός». Καναδυό φορές είχα ανέβει κι εγώ μαζί του σ’ εκείνες τις «συνελεύσεις». Παίρναμε το τρένο από την Πάτρα και κατεβαίναμε στο Διακοπτό. Εκεί ανεβαίναμε στον οδοντωτό που μάς έφερνε στα Καλάβρυτα.

Οι συναντήσεις τής «καθοδήγησης» με την οργάνωση γίνονταν στο παρκάκι τού σιδηροδρομικού σταθμού. Γίνονταν φυσικά στα κρυφά. Οι «Ρηγάδες» των Καλαβρύτων ήσαν όλοι μαθητές των τελευταίων τάξεων τού γυμνασίου. Εννοείται ότι οι γονείς τους, είτε ήσαν αριστεροί είτε όχι, ούτε ν’ ακούσουν δεν ήθελαν τότε για συμμετοχή των παιδιών τους σε αριστερές οργανώσεις. Οι θύμησες τής 13ης Δεκεμβρίου 1943, τότε που οι Γερμανοί εκτέλεσαν εν ψυχρώ με ριπές πολυβόλων το σύνολο τού ανδρικού πληθυσμού τής πόλης, ήσαν ακόμη νωπές.

Τώρα το 2002 στη Σκιάθο, περιμένοντας τα βαφτίσια τής μικρής και ταυτόχρονα τον γάμο τού Mάνου τού «Καλαβρυτινού» με τη Γερμανίδα Μόνικα, ένας από τούς παλιούς «Πατρινούς» μού λέει:

– Τι πράγμα είναι αυτοί οι Γερμανοί ρε;
– Γιατί;
– Ένας Καλαβρυτινός κατάφερε να γλυτώσει και τον ξετρύπωσαν!
– Είδες;
– Ναι, αλλά τώρα θα τον κρεμάσουν κι αυτόν!