Αντιγράφουμε από τη σελίδα ενός Εσπεριώτη στο facebook: Με τον Έσπερο η πρώτη μου γνωριμία ήταν στα μέσα της δεκαετίας του ’70. Μικρό παιδάκι ακόμη είχε αρχίσει να μου αρέσει το μπάσκετ σε μία Ελλάδα που στην μόδα ήταν τα αλησμόνητα σπορτέξ και το σπορ αυτό έμοιαζε κάτι σαν πολύ trendy… Μέχρι τότε ήξερα μόνο […]
Led Zeppelin: When the levee breaks httpv://www.youtube.com/watch?v=Lvhc0WvTJfE Zepparella: When the levee breaks httpv://www.youtube.com/watch?v=xH-_9cwdLug
Φίλος του esperos.com μας έστελε το παρακάτω ανέκδοτο: Στη φυλακή είναι συγκάτοικοι στο κελί ο λεπρός και ο πρεζάκιας. Κάποια στιγμή ο λεπρός ξύνει το αυτί του, που ξεκολλάει και του μένει στο χέρι. Ο λεπρός το πετάει έξω από το παράθυρο του κελιού. Ο πρεζάκιας μέσα στη θολούρα του κοιτάζει απορημένος. Την επόμενη μέρα
Στα γραφεία του συλλόγου υπάρχει σε κάδρο η παρακάτω φωτογραφία της ποδοσφαιρικής ομάδας του ΕΣΠΕΡΟΥ. Είναι τραβηγμένη στην Καλαμάτα το 1952, στο γήπεδο του ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΟΥ, που υπάρχει και σήμερα. Τότε ο ΕΣΠΕΡΟΣ ήταν μια από τις καλές αθηναϊκές ποδοσφαιρικές ομάδες και η Ε.Π.Ο., με σκοπό την τόνωση του ποδοσφαίρου στην επαρχία, έστελνε τις ομάδες αυτές
Το παρακάτω μικρό παραλειπόμενο από τη Γενική Συνέλευση της 16ης Ιουνίου ίσως βοηθά στην καλύτερη κατανόηση του είδους των προβλημάτων που πρέπει να ξεπεραστούν, τουλάχιστον σε επίπεδο τοπικής αθλητικής ιστορίας, ούτως ώστε ο ΙΚΑΡΟΣ ΕΣΠΕΡΟΣ (ως συνέχεια του ΙΚΑΡΟΥ και του ΕΣΠΕΡΟΥ) να εδραιωθεί και αυτός στη συνείδηση του κόσμου ως αντιπροσωπευτική ομάδα της ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ:
Αναδημοσίευση από μπασκετικό φόρουμ: Στο ροντέο του Ελ Πάσο ο Λούκυ Λουκ, ο γνωστός πρώην φτωχός αλλά ακόμη μόνος κάουμποϋ, δεν μπορούσε να πείσει τους ντόπιους για το όνομα «Ala» («Φτερό» στα Ισπανικά), αλλά ούτε ήθελε να ακούει το δικό τους όνομα, το «Εstrella» («Αστέρι»). Εμφανιζόταν λοιπόν κατ’ ανάγκη ως «ενωτικός» και πρόβαλλε δήθεν το
Περιμένοντας την αυριανή επανεμφάνιση του ΕΣΠΕΡΟΥ, ως ΙΚΑΡΟΥ ΕΣΠΕΡΟΥ πιά, στις ψηλές κατηγορίες του Ελληνικού μπάσκετ, ας θυμηθούμε κάποια παλαιότερη συνάντηση με τη ΝΗΑΡ ΗΣΤ, αναδημοσιεύοντας το παρακάτω κείμενο από τον αυριανό “Εσπεριώτη”: Φθινόπωρο 1966. Πρώτη αγωνιστική του πρωταθλήματος Α’ κατηγορίας Κέντρου. ΝΗΑΡ ΗΣΤ – ΕΣΠΕΡΟΣ. Εμείς έχουμε μόλις προβιβαστεί. Παίξαμε την άνοιξη του 1966
Φεβρουάριος 2008, Σάββατο βράδυ, Β΄Εθνική. Η Καλλιθέα παίζει στο Μπραχάμι με τον Άγιο Δημήτριο. Μαζί με τον δικηγόρο κι άλλους Καλλιθεάτες βρισκόμαστε στην αριστερή πλευρά της κερκίδας, προς το τέρμα όπου επιτίθεται η Καλλιθέα στο δεύτερο ημίχρονο. Καθόμαστε ψηλά, δυο-τρία σκαλοπάτια πριν το τέλος της εξέδρας. Πίσω μας, στον πάνω διάδρομο, μια κάμερα της ΕΡΤ
Γύρω στο 1964 στο σπίτι μας στην Καλλιθέα, Ιφιγενείας 66, ο πατέρας μου κρέμασε στον τοίχο του δωματίου-γραφείου του ένα μικρό καδράκι με φωτογραφία ζωγραφικού πίνακα, που παρίστανε χαρούμενους πολεμιστές γύρω από ένα τραπέζι. – Μπαμπά ποιοί είναι αυτοί; «Κοζάκοι» μου απάντησε. Δεν θυμάμαι αν μου εξήγησε περισσότερα. Ήμουν τότε 11 χρονών κι έχουν περάσει
Αρχές Σεπτεμβρίου 2002. Τρίτο παιχνίδι της «Καλλιθέας» στην Α’ Εθνική. Μεσοβδόμαδα ο δικηγόρος τρελαίνεται: – Πάμε Τούμπα. – Τι να κάνουμε ρε στην Τούμπα; – Πάμε, έχω προαίσθημα. Σπάνια ο δικηγόρος έχει καλό προαίσθημα. Συνήθως έχει κακό. Επειδή όμως αυτό το κακό προαίσθημά του μας έχει στερήσει ωραίες εκδρομές κι ανεπανάληπτα διπλά, τον ακούω τώρα
