Οκτώβρης 1968. Ξεκινά η τρίτη χρονιά της ιστορίας της ποδοσφαιρικής «Καλλιθέας». Πρεμιέρα με τη Δόξα Βύρωνος. Γηπεδούχοι στο γήπεδο Αλίμου. Νίκη με 4-1. 2ο ματς με τον Άρη Πετρούπολης στα Λιόσια: – Ο «Έσπερος» είσαστε παιδιά; – Όχι. Η «Καλλιθέα». – Καλά κι εμείς δεν είμαστε ο «Άρης Αθηνών», αλλά ο «Άρης Πετρούπολης».
Τον Σεπτέμβριο του 2005 χάσαμε τον Γιώργο. Στις 23 Οκτωβρίου στο Μοσχάτο, Κυριακή πρωί, έγινε το μνημόσυνο. Μας έχει καλέσει η οικογένεια σε τραπέζι μετά το μνημόσυνο. Ο Κώστας όμως είναι ανένδοτος: «Δεν πάω στο τραπέζι. Θα πάω να δω την Καλλιθέα στη Λιβαδιά». – Ποιός θα σε πάει; – Θα με πάει ο Μιχάλης.
Φλεβάρης του 2001. Β’ Εθνική, 23η αγωνιστική. Η “Καλλιθέα”, ύστερα από πολύ κακές εμφανίσεις, βρίσκεται στην προτελευταία (15η) θέση της βαθμολογίας. Πιο κάτω βρίσκεται μόνο η καταδικασμένη Ελευσίνα. Πολύ δύσκολο πρωτάθλημα. Από τις 16 ομάδες, οι τέσσερις τελευταίες υποβιβάζονται και οι άλλες τέσσερις πάνω από αυτές θα δώσουν αγώνες μπαράζ για να σωθούν δύο. Προβιβάζονται
Πολλοί δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει για μας η «Καλλιθέα». Σίγουρα δεν είναι «Ολυμπιακός», δεν είναι «Παναθηναϊκός», δεν είναι «ΑΕΚ». Καλώς ή κακώς δεν είναι καν «Πανιώνιος». Τότε τι είναι; Για να καταλάβουμε τι σημαίνει η «Καλλιθέα» για τους παλιούς Καλλιθεάτες, γι’ αυτούς δηλαδή που βρισκόμασταν εδώ πριν το 1966, πρέπει να κάνουμε μια μικρή αναδρομή.
